"V" is een nieuwe Next

Soms, op een mooie dag, ligt daar ineens een dummy voor de nieuwe “V” op je bureau. Gisteren was zo’n dag. “Pilotnummer 3”, staat er boven. Een krant van 28 pagina’s op tabloidformaat. Als het testen klaar is en naast Pieter Broertjes ook de nieuwe uitgever is enthousiast is, moet “V” de nieuwe Volkskrant gaan worden. Vooralsnog naast de oude, maar ongetwijfeld op termijn in plaats van. Het is een van de manieren waarop de Volkskrant de toekomst tegemoet probeert te treden. De bomen blijven dood, maar zijn wel wat nieuwer geworden.

Wat valt er op aan deze dummy?– De naam van de Volkskrant staat nog steeds prominent (maar klein) linksboven op de voorpagina.

– De krant gaat 1 euro kosten.

– De voorpagina heeft ruimte voor een foto en enkele aankondigingen (niet het nieuws dus maar een vooruitblik op de dag die gaat komen, zoals een voetbalwedstrijd of een poltiek debat).

– De opmaak is door de hele krant heen in de vorm van (valse) spreads: het hoofdverhaal loopt steevast over twee pagina’s, met daar omheen wat kortere artikelen, al dan niet gerelateerd aan het hoofdverhaal.

– De krant kent een standaard vijfkoloms-opmaak, maar omdat er aan de buitenkant van de pagina telkens een vrij brede witmarge is, is een van die kolommen wat minder breed. Soms leidt dat tot extra witruimte, soms tot een variabel extra kolommetje. Ook in kaders en opsommingen wordt flink gespeeld met de kolombreedte. Het paginabeeld wordt daar desondanks niet minder consistent door.

– Het samenspel tussen tekst en beeld is minimaal: vrijwel nergens loopt het beeld over in de tekstkolommen, het is allemaal strak gescheiden.

– “V” kent een traditionele indeling met aandacht voor binnenland (3 pagina’s), buitenland (2), economie (2), opinie (1), sport (2), cultuur (4), media (2), tv (1), service (1) en ‘leven’ (2). De achterpagina heeft een interview en pagina 2/3 moet onder de kop ‘vandaag’ een overzicht bieden van de belangrijkste actuele onderwerpen. Het hart van de krant is voor een in het oog springend beeldonderwerp.

– De krant telt vier columns: Micha Wertheim, een sportcolumn van Michiel de Hoog, de van de Volkskrant bekende tv-recensie van Jean-Pierre Geelen en de als New York Times-columniste aangekondigde bijdrage van Maureen Dowd. Daarnaast is er een column-achtige rubriek “Genaaid & Genomen” op de economiepagina, vol met consumentenleed.

– In plaats van sterren geeft “V” de gerecenseerde cd’s een V of een X: een tussenweg tussen goed of slecht is er niet meer.

– Het weerkaartje is ‘back to basics’: met 8 cijfertjes (waarschijnlijk staand voor de temperatuur) moet het weer in heel Europa gecoverd zijn. Er is geen apart Nederlands weerkaartje.

– De berichten op de nieuwspagina’s zijn traditioneel kritisch van toon, terwijl de featurepagina’s juist uitermate luchtig en opgewekt zijn.

– Er is geen brievenpagina en nauwelijks ruimte voor interactie met de lezer. Ook zijn er vrijwel geen verwijzingen naar internet.

Helaas wilde de Volkskrant nog geen vragen beantwoorden over “V” en het testproces. We weten dus nog niet hoe blij Pieter Broertjes en zijn mensen zijn met het voorliggende resultaat. Laat staan wat de kansen zijn op een (snelle) introductie.

Dan trekken we zelf maar vast wat conclusies.

De vormgeving is verzorgd. De inbedding van vorm & inhoud is consequent doorgevoerd over alle pagina’s, hetgeen rust geeft maar ook een nogal “cleane” uitstraling. Qua toon is er een grote breuk tussen nieuws- en featurepagina’s. De onderwerpkeuze en de uitwerking is weinig verrassend, maar misschien komt dat omdat geen nieuwe kopij geschreven is voor deze dummy. Er is relatief veel ruimte voor lichtere onderwerpen en daarbinnen weer vrij veel voor cultuur en media.

Maar het meest in het oog springend is toch wel de gelijkenis met NRC Next, de krant waarmee “V” de concurrentie aan moet. Natuurlijk, het feit dat NRC Next een mooie krant is en het ook nog eens redelijk goed doet, zal daar mee te maken hebben, maar wie zich wil onderscheiden van een directe concurrent zou dat ook in zijn product moeten laten zien. Dat is “V” met dit test-exemplaar nog niet gelukt.

Tot slot: deze dummy van “V” telt nauwelijks advertenties. Op die manier komt een vormgeving altijd veel beter tot zijn recht dan in de harde werkelijkheid het geval is. Ervan uitgaand dat ook “V” graag wat adverteerders aan zich zal binden, geeft de “schoonheid” van deze dummy dus een zwaar vertekend beeld. Sterker nog, het is maar de vraag of deze layout bestand is tegen adverteerders die met opvallende uitingen de aandacht van de V-lezer proberen te krijgen.