Overheidssteun: het ondenkbare wordt acceptabel

Het kan verkeren. Wat in betere tijden ondenkbaar was, begint nu langzaamaan een doel op zich te worden. Overheidssteun voor getroubleerde media, want daar hebben we het over, wordt meer en meer als oplossing voor alle problemen aangedragen. En zowel internationaal als in eigen land niet door de minsten. Laatsten in de rij: nieuwe media-columnist Andrew Keen, en H.J.A. Hofland, de “journalist van de twintigste eeuw” die als gasthoofdredacteur de Groene Amsterdammer een lans mocht breken voor de oude journalistiek.

Keen:  “So if we can agree that the news business, like healthcare and the financial sector, is too important to fail, then shouldn’t the government be taking a more active gardening/watering role in ensuring that at least one or two of today’s digital flowers fully bloom in the future?

En H.J.H. Hofland, in de Groene Amsterdammer van afgelopen week: “Het nieuws, onbevooroordeeld gebracht, toegelicht door deskundigen, behoort tot de publieke voorzieningen. Redacties van de serieuze media zijn instituten waar honderden specialisten werken. Met onverbiddelijke regelmaat leveren ze het product op basis waarvan de burgerij tot een gefundeerd politiek oordeel komt. Het zou logisch zijn om de productie van dit drukwerk ook tot de publieke voorzieningen te rekenen., zoals gas, water en licht.

Nogmaals Hofland, in datzelfde nummer van de Groene: “Door de digitale communicatie, nu versterkt door de crisis, wordt de economische grondslag van de serieuze gedrukte media aangetast. Het is in het algemeen belang dat deze media op een of andere manier door de overheid gesteund worden zonder dat hun onafhankelijkheid wordt bedreigd.

Het verschil tussen Keen en Hofland is dat de eerste de gesubsidieerde toekomst ziet in de online media, terwijl de tweede zich nog volledig richt op het aloude drukwerk.

De vraag of overheidssteun voor journalistiek aanvaardbaar is, is jarenlang vermeden. Een journalist laat zich immers niet sponsoren, al helemaal niet door de overheid. Maar onder druk wordt alles vloeibaar en nu staat de vraag bovenaan vele agenda’s. Niet in de laatste plaats die van de Commissie-Brinkman. Daar is de kwestie zelfs de kern van de opdracht die van minister Plasterk is meegekregen: kijk op welke manier de overheid een rol kan spelen bij innovatie en toekomstbestendigheid van de pers, cq de journalistiek.

De commissieleden zijn inmiddels anderhalve maand druk bezig met eigen onderzoek en presentaties door specialisten. Overheidssteun is het leidend thema, maar over de invulling daarvan lopen de wensen van het werkveld sterk uiteen. Niet onverwacht overigens. En wat het advies van de commissie straks ook moge zijn, het staat nu al vast dat dat niet het einde van de discussie zal zijn.