Chris Anderson, Free en de Nieuwsindustrie (1)
Posted on | August 11, 2009 | 15 Comments
Kan Chris Anderson de nieuwsindustrie op weg helpen naar een nieuw businessmodel? Is “Free”, het vorige maand uitgekomen boek van de uitvinder van de Long Tail, een must voor elke uitgever die worstelt met zijn winst- en verliescijfers? Kan Gratis een deugdelijk bedrijfsmodel blijven voor de pers, online en offline? Of is het weggeven van je content de grootste fout die de nieuwsindustrie ooit heeft gemaakt, zoals onder meer de Nederlandse Dagbladpers (NDP) onlangs nog riep? Het loont de moeite om Andersons boek te gebruiken als een leidraad op zoek naar wat antwoorden. Vanaf vandaag op Dodebomen een serie van zeven artikelen over Gratis en de Nieuwsindustrie.
Deze serie stond eerder op True/Slant.
Vooropgesteld: Chris Anderson focuste natuurlijk niet exclusief op de nieuwsindustrie. Maar hij gaf haar wel de nodige aandacht en los daarvan, veel van wat hij zegt is er op van toepassing. We kijken de komende dagen naar de volgende thema’s:
- lessen uit de muziekindustrie
- piraterij
- micropayments
- de zorgen van Google
- professionals en amateurs op het journalistieke speelveld
- generatie Gratis
Maar we beginnen met het algemene bedrijfsmodel dat Anderson – hij geeft het zelf toe – heeft gejat van Limor Fried en Philip Torrone van Adafruit Industries. Het model bestaat uit vier stappen die, mits goed toegepast, succes kunnen brengen met Gratis.
1.bouw een gemeenschap (community) rondom gratis informatie en advies en richt je op één specifiek thema
2.laat de gemeenschap meebouwen en bied in ruil het ‘ruwe resultaat’ gratis aan
3.bied voor de mensen met meer geld dan tijd, vaardigheid of risicotolerantie, een gepolijste variant aan en laat daar dik voor betalen.
4.doe dit steeds opnieuw, waarbij een marge van zo’n 40% moet zorgen voor méér dan de dekking van de overige kosten.
AdaFruit ontwerpt en verkoopt electronica. Volgens Anderson vormden bovenstaande vier stappen de sleutel tot het succes van AdaFruit. Net zoals dat gold voor Anderson’s eigen bedrijf DIY Drones, beweert hij. Maar zou het ook kunnen werken voor pakweg de Volkskrant of de Telegraaf?
Natuurlijk, de Volkskrant en de Telegraaf hebben (net als de meeste andere belangrijke kranten) een grote gemeenschap achter zich – de abonnees. Maar die gemeenschap is alles behalve gericht op één specifiek thema, kranten zijn over het algemeen nog zeer divers van aard. Erger nog, de immense loyaliteit van deze gemeenschap wordt slechts mondjesmaat ingezet om de kwaliteit van het bestaande product verder te verbeteren.
En toch is er een vertaling van AdaFruits vier stappen mogelijk:
1.bouw een (online) gemeenschap rondom gratis, betrouwbare en nuttige informatie en richt je daarbij op nieuwsgerelateerde thema’s
2.verbeter, met de hulp van je gemeenschap, de inhoud en ontwerp bijpassende producten die de mensen graag willen hebben (zoals een krant of tijdschrift) en bied in ruil het ‘ruwe resultaat’ gratis aan
3.bied voor de mensen met meer geld dan tijd, vaardigheid of risicotolerantie, de gepolijste variant aan (de krant, het tijdschrift, de uitgebreide site) en laat daar dik voor betalen.
4.doe dit steeds opnieuw, waarbij een marge van zo’n 40% moet zorgen voor méér dan de dekking van de overige kosten.
Toegegeven: het is een ruwe diamant, er is nog veel schaafwerk nodig, maar als concept lijkt het toch zo gek nog niet. Zoals altijd is het voor nieuwkomers veel makkelijker om zo iets neer te zetten dan voor klassieke spelers als Volkskrant en Telegraaf. Maar toch, beter nu een aantrekkelijke maar onzekere strategie proberen te integreren in je bestaande business, dan je te realiseren dat je dat had moeten doen als het te laat is.
Morgen een blik op de lessen die de nieuwsindustrie zou kunnen trekken uit Andersons opmerkingen over de muziekindustrie.
Kijk hier voor de hele serie op True/Slant.
Tags: API > ASCAP > businessmodel > Chris Anderson > Google > gratis > kranten > muziek > NDP > New York Times > True/Slant > WAN/IFRA > Washington Post
Comments
15 Responses to “Chris Anderson, Free en de Nieuwsindustrie (1)”
Leave a Reply
August 13th, 2009 @ 09:39
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 13th, 2009 @ 12:33
‘Gratis’ is natuurlijk niet het toekomstig doel op zich voor uitgevers. Het doel voor de uitgever van de toekomst is ‘linken’. Door zoveel mogelijk verwijzigingen naar de eigen artikelen te creeeren, ontstaat traffic en traffic zijn ads en ads is business.
Het verstoppen van content achter tariefmuren maakt het onmogelijk naar een artikel te linken. De opbrengsten van deze tolpoorten zullen lager en lager worden naarmate de tijd verstrijkt, totdat ze het verlies aan advertentie-inkomsten niet meer dekken.
Een tweede belangrijk uitgangspunt bij de distributie van nieuws is dat nieuws dat relevant is voor een lezer vanzelf naar hem toe komt. Ik heb de som meermalen op de proef genomen. Een exclusiefje die ik s’ochtends lees in mijn papieren FD en die wordt verstopt achter de FD internet tariefmuur voor normale stervelingen, rolt binnen no-time via een andere RSS feed mijn reader in. Zonder verwijzing naar het oorspronkelijk FD artikel, want dat is door diezelfde tariefmuur onmogelijk gemaakt. Het nieuws vindt me toch wel, exclusiviteit op internet bestaat niet. Anders gezegd: Waarom zou je betalen voor iets wat je elders voor niets krijgt.
En tegen de dames en heren journalisten zou ik willen zeggen: Als je een scoop hebt, dan wil je als journalist toch dat daar zoveel mogelijk mensen kennis van nemen, commentaar opleveren en aanvullende informatie aandragen. Het verstoppen van een scoop is zo suf.
Tenslotte zouden uitgevers eens moeten stoppen met de vergelijking te trekken met de muziekindustrie. Nieuws is vluchtig en kent vele versies. Een muzieknummer download je om het oneindig vaak te kunnen draaien als je dat zou willen. Dat vertegenwoordigt een heel andere waarde dan een nieuwsartikel. Dat lees je een keer, misschien een tweede keer en voordat je daar mee klaar bent zie je dat het nieuws ergens anders gratis opduikt.
De nieuwseconomie is een linkeconomie. Betaalmodellen staan hier haaks op en zijn dus dood in de pot. Door je nieuws op een intelligente manier aan te bieden, zonder kosten in rekening te brengen, wordt linken gestimuleerd. Hier moet business mee worden gemaakt. Hoe? Daarover later meer?
August 13th, 2009 @ 12:44
@Raymond Dank voor je mooie uitgebreide reactie. Je laatste vraag (”Daarover later meer?”) zou ik graag met ja willen beantwoorden. Het zal er zeker nog van komen op deze plek. Maar ik garandeer je nu alvast dat dat nooit een blauwdruk-geld-verdienen zal zijn. Waarom doe je trouwens zelf niet een (nieuwe) poging? Het platform Dodebomen.nl bied ik graag aan voor zo´n gastbijdrage. Onbetaald, dat dan weer wel helaas…;-)
August 13th, 2009 @ 15:03
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 15th, 2009 @ 16:36
Is het startpunt niet simpelweg dat kranten te breed zijn voor internet? Dat ze dan verschillende segmenten moeten pakken met verschillende groepen en de verdieping moeten zoeken? De breedte van de krant werkt niet op internet. Zeker commercieel niet.
August 16th, 2009 @ 09:41
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 16th, 2009 @ 12:02
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 17th, 2009 @ 08:01
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 17th, 2009 @ 13:21
[...] Chris Anderson, Free en de Nieuwsindustrie [...]
August 17th, 2009 @ 15:02
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 19th, 2009 @ 16:09
[...] artikel stond eerder op Dode Bomen (bron: [...]
August 20th, 2009 @ 08:57
[...] Chris Anderson, Free en de Nieuwsindustrie [...]
August 23rd, 2009 @ 10:19
[...] Lees ondertussen interesante dingen als: Niemanlab over de plannen van AP Dode Bomen over Chris Anderson, 7 artikelen over de (al dan niet gratis) nieuwsindustrie [...]
September 9th, 2009 @ 12:26
[...] Dit item stond eerder op Dode Bomen. [...]
September 28th, 2009 @ 07:27
[...] Heeft “free” de toekomst? Of het model van Chris Anderson de toekomst heeft is nog niet duidelijk. Feit is wel dat tal van bedrijven en zelfs hele industrieën op zoek zijn naar nieuwe businessmodellen om te kunnen overleven in een tijd waarin alles naar internet verschuift en steeds meer gratis wordt weggegeven. Het meest bekende voorbeeld in dit geval is zijn de kranten. Bart Brouwers (hoofdredacteur Sp!ts) heeft een serie van 7 interessante artikelen geschreven over free & de nieuwsindustrie. [...]