Chris Anderson, Free en de Nieuwsindustrie (4): micropayments

In een serie van zeven artikelen gaat Dodebomen.nl in op Chris Andersons ideeën rondom het Gratis businessmodel. Niet als een recensie van zijn boek, maar om uit te vinden of de nieuwsindustrie er nog wat van zou kunnen leren. In deze vierde aflevering een blik op micropayments.

Een ervaren uitgever zegt mij telkens als ik hem spreek dat mensen best bereid zijn te betalen voor nieuws. Tenminste, als dat maar snel en makkelijk kan gebeuren. Als ze hun dagelijks krantje aangereikt krijgen zonder dat ze eerst naar geld of een betaalpasje hoeven te zoeken, zouden de meesten er zeker voor willen betalen. Chris Anderson denkt daar duidelijk anders over. In “Free” benadrukt hij dat ook kleine en makkelijke betalingen een psychologische barrière opwerpen. Alsof er een vlaggetje in je hoofd gaat wapperen met de tekst “hé, is dit echt wel mijn twee centen waard?” En zelfs als het rationele antwoord op die vraag ja zou zijn, zou dat negatieve gevolgen hebben voor je koopgedrag.

Gratis-guru Chris Anderson gaat zelfs zo ver dat hij zegt dat áls je dan toch geld zou willen vragen, dat dan maar beter een bedrag kan zijn dat een echte waarde vertegenwoordigt. Geen 2 cent dus, maar – zoals het geval is bij een doorsnee tijdschriftabonnement in de VS – 10 dollar. Een bedrag dat nog steeds veel lager is dan de kosten die voor een uitgever gemoeid zijn met het maken, drukken en bezorgen van dat blad, maar net genoeg voor een abonnee om zich te realiseren dat hij iets waardevols heeft aangeschaft. En bovendien goed voor de adverteerders die nu een publiek hebben dat het blad zeker niet meteen zal weggooien. Diezelfde adverteerders trouwens die ervoor zorgen dat het abonnementsgeld inderdaad zo laag kan zijn.

free1-202x3001Volgens Anderson ligt dat totaal anders bij micropayments. Als er een betaalde wereld is en een gratis wereld, dan is dit “the worst of both worlds“. Immers, de aanbieder verdient er nauwelijks aan en de klant heeft nog steeds last van die mentale barrière.

Ik weet niet of dat ook zo geldt voor de nieuwsindustrie. Sommige content zal – mits de prijs laag is en de betalingswijze super eenvoudig – vast via micropayments aan de man gebracht kunnen worden. In het voorbijgaan je krantje (op papier of gedownload op bijvoorbeeld een e-reader) meenemen en automatisch een kwartje of zo kwijt zijn, dat zou in specifieke gevallen moeten kunnen. Maar dan moet die krant je wel een goed gevoel geven, op welke manier dan ook. De inhoud moet aansluiten bij jouw specifieke wensen, zowel qua onderwerpkeuze als qua toon. En de samenstelling van het geheel (de samenhang in de selectie dus) moet een meerwaarde bieden die ver uitstijgt boven het totaal van de individuele artikelen. Dat geldt dus per definitie niet voor het individuele, snelle, korte, overal doorgekopieerde nieuwsitem. Dat is echt een no-go-area voor micropayments.

Op een enkele uitzondering na zal voor dat deel van het speelveld zelfs een belangrijk merk geen potten meer kunnen breken, alle goede pogingen van grote mediamannen als Rupert Murdoch ten spijt. Nee, micropayments hebben slechts een kans op succes als ofwel de informatie wordt aangeboden in een lastig te kopiëren samenhang (de klassieke krant) of zo specifiek is (slechts interessant voor een heel kleine doelgroep) dat de binding tussen aanbieder en koper wel heel intens is.

Hoe dan ook is het verstandig om een abonnementachtige structuur ervoor te bedenken – zelfs als dat dan een efgeleide oplevert van de oorspronkelijke micropayment-gedachten. Een krantenartikel is immers onvergelijkbaar met een muziekstuk, waarvoor Apple met iTunes een redelijk werkend micropaymentsysteem heeft bedacht. Een artikel lees je zelden meer dan een keer, muziek wordt bijna per definitie aantrekkelijker naarmate je er vaker naar kunt luisteren.

Een paar eeuwen geleden begon het nieuws zijn waarde zo’n beetje te verliezen na 24 dagen, in de vorige eeuw schoof dat op naar 24 uur, maar nu lijkt dat al na 24 minuten het geval te zijn. Dat is op zich al bijna onvoldoende om een stuk twee maal te lezen, laat staan om je het gevoel te geven dat je ervoor zou willen betalen.

Dat maakt een structuur van micropayments niet meteen onmogelijk in de nieuwsindustrie, maar wel gebonden aan zeer specifieke voorwaarden.

Morgen bekijken we Andersons visie op de zorgen die Google heeft.

Deze serie verscheen eerder op True/Slant.