Krantenlezers Betalen Niet Voor Nieuws – Nooit Gedaan Ook
Posted on | August 24, 2009 | 6 Comments
Het debat over betalen voor nieuws op internet is in volle hevigheid losgebarsten. Nadat Rupert Murdoch in juli liet weten vanaf volgend jaar voor al zijn titels online een paywall te gaan oprichten, lijkt het hek van de dam. Een club als journalismonline.com – die erop gericht is “to make the transition to a paid online model successful for publishers and easy for readers“- lijkt er zelfs al heel aardig in te slagen om een grote groep (Amerikaanse) kranten achter zich te krijgen. En in Nederland is zowel van de kant van de Persgroep als van TMG al geopperd dat het gratis weggeven van nieuws op internet zijn langste tijd gehad heeft.
Dat nog niet hoeft te betekenen dat binnenkort voor álles betaald zal moeten worden – zo onnadenkend zouden die uitgevers toch ook niet zijn? – maar wel dat er serieus wordt gekeken naar systemen om online geld te vragen voor vormen van informatie. Niet omdat ik toevallig werk voor een titel die zelfs in gedrukte vorm gratis is (en dus zeker ook online), maar wel omdat ik denk een klein beetje het gedrag van internetconsumenten te kunnen inschatten: ik geloof niet dat het gaat werken. (en dat is inderdaad niet de eerste keer dat ik dat op deze plek verkondig, dus sorry aan degenen die hier een tik in de langspeelplaat vermoeden)
Nee, het achter een betalingsmuur plaatsen van nieuws gaat de uitgevers niet helpen. Althans: ik denk dat er slechts voor heel specifieke informatie, of voor een unieke – grote meerwaarde biedende – combinatie van informatie substantieel en succesvol geld gevraagd kan worden. Daar komt nog eens bij dat de betaler “iets” moet hebben met het merk dat hem de rekening stuurt én dat dit alles hem een herkenbaar gemak moet opleveren. En, om het beoogde publiek nóg wat kleiner te maken, dat zal slechts gaan lukken bij mensen die ook vanuit een grijs verleden gewend waren te betalen voor een krant.
Dat zijn nogal wat beperkende factoren. Voeg daaraan toe dat er altijd wel één of twee gratis nieuwsplekken zullen blijven (sterker nog, er zullen er voor elke soort nieuwsconsument wel een paar blijven) én het besef dat de consument makkelijker dan menigeen zou willen genoegen neemt met een iets mindere kwaliteit (hoe je die ook wilt omschrijven) en je weet dat alles waarvoor betaald moet worden, per definitie op grote achterstand aan de concurrentiewedstrijd begint.
Kort door de bocht: de nieuwsconsument van vandaag gaat ook morgen niet voor zijn online nieuws betalen. En trouwens, heel eerlijk, die consument heeft natuurlijk toch al nooit voor zijn nieuws betaald. Oók niet als dat nieuws afkomstig was van titels die nu nog in veel gezinnen dagelijks op de mat vallen. Huh? Ze betalen toch voor hun abonnement? Ja, dat klopt. Maar met de opbrengst daarvan kan de uitgever maar net zorgen dat die krant gedrukt wordt en voor 7 uur ’s morgens bij een gemiddelde abonnee in de bus valt. Die klant betaalt dus grosso modo voor de service van het verpakken en thuis brengen en niet voor al het moois dat die redactie in elkaar heeft weten te timmeren. Daar draaien de adverteerders namelijk voor op. (je zou het natuurlijk ook kunnen omdraaien en zeggen dat de adverteerders het drukken en de bezorging voor hun rekening nemen, maar dat is onder aan de streep lood om oud ijzer). (*)
Anders gezegd: vanuit het perspectief van de nieuwsconsument is het heel logisch dat kwalitatieve informatie rondom actuele thema’s (we noemen het meestal nieuws, maar het gaat natuurlijk ook om de duiding ervan, de opinies erover en alles wat daar verder bij hoort) gratis wordt aangeboden. En al zeker omdat hij voor zijn internetaansluiting (de moderne druk- en bezorgservice) toch al betaalt. Dat de uitgevers daar geen snars wijzer van worden, zal die consument verder een zorg zijn.
(*) Meer details over de toewijzing van kostenposten in een gemiddeld krantenbedrijf in de bijlage van het adviesrapport van de Commissie Brinkman.
Tags: businessmodel > gratis > kranten > media > online > papier > toekomst > website
Comments
6 Responses to “Krantenlezers Betalen Niet Voor Nieuws – Nooit Gedaan Ook”
Leave a Reply
August 24th, 2009 @ 09:58
Glashelder. Zo helder zelfs, dat je je afvraagt waarom de meneren en mevrouwen in krantenuitgeversland het nog steeds niet doorhebben. Fooled by the numbers, zullen we maar zeggen. De rol van sponsors bij online media wordt nu alleen maar groter. Het belang van degelijke redactiestatuten nog meer. Dat wordt de manier waarom je aan de wereld duidelijk maakt dat je je adverteerders niet naar de mond praat. Wij gaan dat trouwens aantonen, met het persbureau.
August 24th, 2009 @ 10:09
@Wijbrand: “Het” Persbureau? Verklaar je nader…
August 24th, 2009 @ 14:23
Afgelopen zaterdag stond er in de papieren uitgave van het FD een tenenkrommend commentaar onder de pretentieuze titel “De nieuwe werkelijkheid voor de journalistiek” van adjunct hoofdredacteur Woudt. Hij steunde hierin volmondig de plannen van TMG om de website van de Telegraaf achter een betaalmodel te plaatsen. Ik heb de heer Woudt een email gestuurd en hem gewezen op de volstrekt onjuiste economische benadering van dit fenomeen. Natuurlijk nog geen antwoord.
Ik denk dat er een aantal redenen zijn waarom traditionele uitgevers zoveel problemen hebben met de omschakeling naar een ander businessmodel. Ik noem ze kort:
Erfenis nummer 1:
Uitgevers hebben in de afgelopen 50 jaar geld verdiend als water. Hun business model dreef op schaarste en exclusiviteit. Advertentieruimte was beperkt in het pre-internet tijdperk en duur waardoor alleen grote merken voor grofgeld zich konden postioneren. Een model waar overigens ook de reclamewereld stevig aan heeft verdiend en waarmee inoovatie grotendeels buiten de deur werd gehouden Op internet werkt dit principe volstrekt anders. Exclusief nieuws bestaat niet langer en schaarste al helemaal niet. De grote merken op internet zoals Facebook, Google, Twitter, Hyves en Marktplaats hebben de advertentieruimte van de traditionele media niet nodig om bekend te worden. Ze geven geen cent uit aan reclame, ze drijven op een ander principe, namelijk de link-economy.
Erfenis nummer 2:
De traditionele media zijn geen uitblinkers gebleken in het bedenken van nieuwe verdienmodellen op internet en dan druk ik me eufemistisch uit. Dit maakt traditionele media huiverig voor nieuwe ontwikkelingen.
Erfenis nummer 3:
De meeste directies van traditionele media worden bevolkt door krasse knarren. Murdoch is in de zeventig en roept op om de content van zijn kranten weer achter een tariefmuur te plaatsen. Ad Swartjes van TMG is de zestig gepasseerd en doet hetzelfde. Tom Curley van Associated Press, die zelfs wil laten betalen voor de kop en lead van de AP artikelen is van 1948. Ze maken geen schijn van kans tegen de jongens en meisjes van bijvoorbeeld Google. Ze begrijpen niet dat hun content zowel intrinsiek als financieel meer waard is als onderdeel van de blogosphere dan achter een tolpoort. Nieuws komt naar je toe op internet. Een ‘exclusief’ artikel dat ik ’s-ochtends in de papieren FD lees en voor gewone stervelingen achter de tariefmuur van de FD-site is verstopt, loopt enkele minuten later via een RSS feed bij me binnen. Uit een andere, open bron uiteraard. Mensen betalen niet voor iets dat elders gratis is.
Erfenis nummer 4:
Traditionele media gebruiken hun traditionele copyrights defensief en repressief. Juist het semantsich web biedt de mogelijkheid copyrights faciliterend in te zetten.
The Guardian stelt al zijn actuele en historische content gratis ter beschikking aan mashuppers, aggregators, boeren, burgers en buitenlui en stuurt haar eigen advertenties met haar content mee. Zo creeert ze waarde voor haar adverteerders en voor zichzelf door de links naar haar eigen site. Daarbij maakt ze gebruik van de creativiteit van miljoenen om met de Guardian content innovatieve toepassingen te ontwikkelen in plaats van alles zelf te willen bedenken en controleren. Over ‘exchange of ideas’ gesproken. Ook Reuters, NYTimes en de Washington Post opereren via een soortgelijk model. In Nederland werkt ANP mee aan een aantal Web3 initiatieven.
Erfenis nummer 5:
Journalisten hebben een hopeloos romantisch zelfbeeld. Hoeders van de democratie, luis in de pels, you name it… Veel journalisten beschouwen internet journalistiek als onbetrouwbaar maar het semantisch web maakt het mogelijk nieuwe vormen van journalistiek te ontwikkelen. In de VS heeft Obama zijn hele economic recovery program openbaar en semantisch benaderbaar gemaakt en hij eist van states, counties en gemeenten dat alle aanbestedingen met de ’stimulus funds’ dat ook worden. Zo kan de besteding van het geld US-wide worden gevolgd en vergeleken. Een journalisitiek Eldorado dus en er zullen er vele volgen.
Zolang traditionele uitgevers deze erfenissen niet begraven worden ze links en rechts ingehaald door nieuwe initiatieven. Business is out there and TMG cs will help us…! That’s stupid and it’s great!
August 24th, 2009 @ 14:36
“Mensen betalen niet voor iets dat elders gratis is.”
Dat is niet helemaal waar. Zie iTunes.
August 24th, 2009 @ 14:49
@Ed
Daarin heb je gelijk maar muziek is niet vergelijkbaar met nieuws. Een nieuwsartikel lees je 1 keer en daarna kan de digitale vis erin verpakt worden. Een muzieknummer van iTunes kan en zal veel vaker worden ‘gebruikt’ waarmee de waardebeleving volstrekt anders is.
August 25th, 2009 @ 13:41
[...] Krantenlezers Betalen Niet Voor Nieuws – Nooit Gedaan Ook | Dode Bomen dodebomen.nl/2009/08/24/krantenlezers-betalen-niet-voor-nieuws-nooit-gedaan-ook – view page – cached #Dode Bomen RSS Feed Dode Bomen » Krantenlezers Betalen Niet Voor Nieuws – Nooit Gedaan Ook Comments Feed Dode Bomen Media tussen toen en straks You Are Why Newspapers Are Failing! — From the page [...]