Typisch geval van Dode Bomen

“I think we’re witnessing the end of the newspaper business, full stop, not the end of the newspaper business as we know it.  The economics just aren’t there.  At some point, industries enter a death spiral:  too few consumers raises their average costs, meaning they eventually have to pass price increases onto their customers.  That drives more customers away.  Rinse and repeat . . .”

Dat zijn harde conclusies van Megan McArdle van The Atlantic. Ze tekent kort en droog uit dat er eigenlijk geen hoop meer is voor jongeren met journalistieke ambities.

“The fact is, at the center there are now more existing journalists than jobs for them, meaning the outsiders have very little chance.”

Geen banen meer in print. En online is en blijft een schamel substituut, zo constateert ze. Als er al uitdagingen liggen, dan toch zeker geen financiële.

Gesteld dat ze gelijk heeft (voorlopig gebruikt McArdle de meest recente cijfers van de Amerikaanse krantenindustrie als het bewijs daarvan), zou de situatie in Nederland hier heel erg van afwijken? En áls dat wel zo is, betekent dat dat het in Nederland eerst nog erger gaat worden?

Alle elementen aanwezig voor een stevig potje doemdenken. Aan de andere kant: normaal gesproken lopen we hier zo’n beetje een half jaar achter de ontwikkelingen in de VS aan. Dat geeft ons – op basis van een stukje wiskunde van de koude grond – in elk geval nog een paar maanden extra om de stappen te zetten die nodig zijn voor een ommekeer. En wetende dat het momenteel zowel binnen als buiten de gevestigde uitgevershuizen borrelt van de ideeën, zou daar nog wel eens iets aardigs uit kunnen voortkomen ook.

Mits we natuurlijk in staat zijn om de last van de oude successen (die een echte vernieuwing de laatste jaren zo in de weg hebben gestaan) van ons af te schudden.