Comments on: Sellaband voor de nieuwsindustrie?

By: Patrick van der Pijl

Patrick van der Pijl — Thu, 03 Dec 2009 22:49:38 +0000

@Erwin, ben het met je eens dat in dit Sellaband model (de zg. longtail) je heel veel bands nodig hebt om het organisatie model te financieren. Maar die bands komen (nog) niet. Waarom niet? De potentiële bands en artiesten begrijpen de long tail gedachte niet. Immers, zij willen rich and famous worden en hopen via Sellaband ontdekt te worden. Zo lang dit niet met een band of artiest gebeurt, zul je zien dat zij zich niet in grote getalen zullen melden.

Een andere uitdaging is het multi sided platform. Dit zijn twee doelgroepen die niet zonder elkaar kunnen bestaan. Net als Google, de surfers en de adverteerders. Hier zijn dat de bands en de believers. Graag zou ik heel veel believers zien (maar dat zijn er niet zoveel) die gezamenlijk heel kapitaal krachtig zijn. Dan is een bandje zo gefund…

En dan loslaten op de krant. Mmm… Multi Sided Platforms. Adverteerders en lezers. Wat nu als adverteerders zelf hun advertentie kunnen plaatsen? Longtail. Wat nu als de lezers zelf hun krant kunnen samenstellen? Deels digi en deels paper? Deels betaald en deels free? Fantastische mogelijkheden…

By: Koen van den Berg

Koen van den Berg — Thu, 03 Dec 2009 21:05:21 +0000

@ Bart en Lex

Sellaband lijkt mij voornamelijk interessant vanuit het oogpunt van branding. Hierbij doel ik echter niet op de krant zelf maar eerder op de journalisten die de krant in huis heeft. Zij vormen immers het talent waarmee de krant zich kan onderscheiden en het eigen imago kan versterken.

Koppensnellen kan ook op nu.nl. Smartphones zijn door allerhande applicaties veranderd in ware newsdroids, die als Terminators door de straat lopen en schieten op elke krant die beweegt. Daarbij laten lezers zich niet snel binden aan een krant wanneer deze voornamelijk een papieren feed is van ANP-cum-spelfout.

Simpel gezegd: blurbs en kort nieuws zijn “a dime a dozen” en vormen de worst. Goede onderzoeksjournalistiek zorgt daarbij voor de smaak; iets waar ‘SellaPaper’ zich in mijn ogen op zou moeten richten. Kranten halen journalisten en redactieleden binnen om waarde toe te voegen, waarna die vervolgens weer de straat op waaien wanneer de inkomsten dalen. Waarom? Tsja, die drukstraat vreet ook uit de ruif en die gaat voorlopig nergens heen.

Cartoons en columns zijn weliswaar algemeen populair, maar ook dat is subjectief. Voor het merendeel van de flauwe strips en halfbakken meningen hoeft men mij in ieder geval niet wakker te maken, en van Scribbly alleen rookt de schoorsteen toch ook niet. Snoeiharde gonzo-journalistiek in meerdere delen op regelmatige basis zou ik daarentegen wel weten te waarderen. Gewoon, lekker ouderwets ‘lang’ nieuws dat onprettig leest op een mobiel scherm en waarvoor men dus automatisch naar het papier grijpt.

Ik herinner mij dat De Pers dit jaar lezers opriep te stemmen op een nieuwe bestemming voor oorlogsverslaggever Arnold Karskens, waarbij te kiezen viel uit een aantal ‘vergeten’ conflicten die over de hele wereld verspreid lagen. Wat het stemvolume was weet ik niet meer – waarschijnlijk is dit ook niet bekend gemaakt – maar gereageerd werd er, en meneer gaat. Zoiets bindt de lezer aan de krant en is meteen een goede in-road naar een Sellaband-model.

En hoe voer je het dan uit? Verlies de technologie en de moderniteit vooral niet uit het oog! Mensen zijn mobiel, dus koppel dat aan je waardesysteem. Geef iedere lezer een online account waar een gedeelte van het abonnementsgeld in gestort wordt en roep hen regelmatig (via de mobiele media) op om kleine bedragen door te schuiven naar journalisten en hun projecten. Is er geld over aan het einde van het jaar? Mooi, dan gaat dat in de zak van de krant – abonnement is abonnement. Is het op? Ook prima! Dan kunnen ze gewoon bijstorten. Zo wordt er direct beter naar de lezer geluisterd en heeft de krant ook beter een idee van wat er speelt.

By: Lex Kwee

Lex Kwee — Thu, 03 Dec 2009 16:31:30 +0000

@Bart Het zijn twee verschillende dimensies: 1. herhaalfrequentie en 2. doorgeven aan vrienden. Als informatie op beide dimensies hoog scoort leent het zich voor fanverkoop. Het ´er niet genoeg van kunnen krijgen´ leidt tot de overmatige consumptie die geen reclame (of uitgevers) nodig heeft om de verkoop te stimuleren.
Boeken scoren op herhaalfrequentie niet genoeg. En de reeksen zijn te kort. Zelfs de Harry Potter serie houdt een keertje op. De bron waaruit je wilt putten valt na verloop van tijd droog. Alleen de Bouquetreeks blijft recombineren in eindeloze variaties rond dezelfde thema´s. Maar daar gaat het meer om het stuwmeer dan om de stroom. Het verschil tussen de laatste editie en deel 13 uit jaargang 1953 is niet zo groot dat elke lezer zich wil verzekeren van constante aanvoer door abonnee of mede-eigenaar te worden.
Met nieuws is het op beide dimensies nog lastiger dan met boeken. Er moeten heel veel stroompjes worden meegemengd om de lezer te bewegen een abonnement te nemen. Anders waren er wel meer individuele bloggers die geld verdienen van lezers in plaats van mee te doen aan een groepsblog of andere nevenactiviteiten.
En net als met reclame bereikt zeker 50% van de content de lezer niet. Maar dat is voor iedereen een andere 50%. Zie daar maar eens een grootste gemene deler voor de lezer-eigenaars uit te destilleren. Over de strips, cartoons en columns is men het meestal snel eens. Maar dan wordt het lastig. Zelfs de voorpagina van de krant is niet iedere dag voor elke lezer interessant.
Dat is met muziek heel wat eenvoudiger. Door de score op beide dimensies tekenen de fanclubs zich duidelijk af. En de persistentie is hoog. Naarmate de Stones minder nieuwe nummers maakten gingen zij zelfs meer verdienen (en dan hebben we het nog niet gehad over de postume inkomsten van Elvis en MJ en de recyclemachine van Herman Heinsbroek).
Welk onderzoeksjournalistencollectief doet ze dat na, zonder de hulp van Marten Toonder en RGT? Wie zijn de Mick en Keith van de krant van morgen?

By: Bart Brouwers

Bart Brouwers — Thu, 03 Dec 2009 12:25:58 +0000

@ Lex Ik ga heel ver met je mee in de analyse dat muziek en film van een heel andere orde zijn dan een artikel. Voornaamste verschil: een muzieknummer wil je – na aanschaf – nog wel 20 of 30 keer horen. Maar volgens mij maak je vervolgens een denkfout: het gaat er bij het fanschap van een blogger/journalist of een krant/site niet om dat ene artikel meerdere keren te lezen, maar wel om van diezelfde bron frequenter iets moois te lezen te krijgen. In die zin steek je je geld dus niet in 1 artikel, maar in het recht om de reeks te krijgen. Kortom: voor herhaling gaat niemand betalen, maar daarmee hoeft het principe nog niet meteen overboord.
En ja, een abonnement op Opstoot 2.0 zou mij zeer welkom zijn.

By: Lex Kwee

Lex Kwee — Thu, 03 Dec 2009 07:26:46 +0000

Deze analyses zijn 10 jaar geleden ook al gemaakt door o.a. contentanalist XP Radix in het tijdschrift I&I. De essentie ligt in het gebruikspatroon, de combinatie van herhalingsfrequentie en aanstekelijkheid.
Een van de belangrijkste verschillen tussen muziek en nieuws is dat liefhebbers van muziek er niet tegenop zien om hun favoriete product eindeloos opnieuw af te spelen. Een echte fan valt daar ook zijn vrienden mee lastig. Dat geldt niet voor artikelen in de krant. Die geef je misschien door, maar komen zelden in aanmerking voor herlezing.
Een mechanisme dat is gebaseerd op besmettelijkheid en betrokkenheid van fans kan hoogstens worden toegepast op boeken. Via Firefly, waar Amazon groot mee is geworden, verspreiden nieuwe producten zich in het kielzog van de bestsellers. Houdt u van dikke boeken die in series van drie verschijnen? En hebt u Italië al uit? Lees dan nu over moord en doodslag in Zweden. Wist u trouwens dat er in Denemarken … Met de besmettelijkheid zit dus wel snor, maar tot herhaling komt het niet. Er moet steeds nieuw product worden aangeboden.
Zolang er weinig lezers zijn die elke dag hetzelfde boek of dezelfde oude krant lezen, terwijl talloze luisteraars elke dag dezelfde plaat van K3 of Wagner opzetten, blijft het verschil evident. Daar kunnen zelfs bestsellers over rijk en gelukkig worden, het vinden van de ideale dokter en afslanken zonder moeite niet tegenop.
Alleen kleine stukjes uit de marges van het nieuws, van Kronkel en Bommel tot Fokke en Sukke, lenen zich voor fangedreven verkoop.
Als de Sellaband krant er dus ooit komt, bestaat die vooral uit strips, cartoons en columns.
Is het tijd voor De Opstoot 2.0?

By: Bart Brouwers

Bart Brouwers — Wed, 02 Dec 2009 14:29:57 +0000

Joris Luyendijk komt op het NRC Blog met een heel wat verder doorgevoerde Sellapaper-variant: http://weblogs.nrc.nl/luyendijk/2009/12/02/creatieveling-mv-gevraagd/

Citaat: “PS Mag uw correspondent nog even iets geks suggereren? NRC staat te koop voor zo’n 65 miljoen euro. NRC heeft ruim meer dan 200.000 abonnees. Als iedere lezer nu een (verhandelbare) obligatielening van 300 euro verstrekt, kan de krant een lezerscoöperatie worden. Obligatiehouders krijgen een leuke rente, minder dan de 20% die de vorige eigenaar uit NRC zoog, maar meer dan op een spaarrekening. Het is louter gekkigheid, edoch als iedereen die dit leest even een email stuurt naar nrcisvanons@gmail.com met als subject ‘ik doe mee’ dan schrijven we maandagochtend wereldwijd persgeschiedenis.”

By: Dagmar Heijmans

Dagmar Heijmans — Wed, 02 Dec 2009 11:01:37 +0000

En dan nog een algemene:

In mijn ogen kan het SellaBand/Fan Funding model worden toegepast op alles waarbij genoeg mensen zeggen “xx dat gemaakt moet worden, of xx dat gedaan moet worden” Dus bijv:

- Muziek die gemaakt moet worden
- Onderzoek dat gedaan moet worden
- Een reportage die gemaakt moet worden
- …..

En als deze mensen die dat vinden ook zo betrokken zijn dat ze bereid zijn om het te voorfinancieren dan heb je volgens mij een werkend systeem.

By: Dagmar Heijmans

Dagmar Heijmans — Wed, 02 Dec 2009 10:57:02 +0000

@Steven kruyswijk

In het model speelt SellaBand de rol van faciliteerder. SellaBand faciliteert het contact tussen artiest en fan, en vervolgens het financiele traject van 1e investering tot halen van het doel. Maar ook daarna, de afhandeling van facturen voor de artiesten, het assisteren bij het vinden van de juiste producers en studios en het op de juiste wijze verdelen van evt. winsten.

De artiest stelt zijn of haar eigen voorwaarden aan de investering. Hij kan zelf bepalen wat hij in ruil terug geeft voor een investering en dit kan ook verschillen per investeringsbedrag. Dus bijv. wel of geen fysieke CD wel of geen winstdeling.

Ben het weleens met je opmerking over Esmee Denters, maar ja zij heeft dan ook niet de financiering voor haar muziek geregeld via SellaBand maar via de traditionele platenmaatschappij waar allerlei types zich gaan bemoeien met de artistieke richting van een artiest. Dat is iets wat SellaBand dus niet doet. De artiest heeft alle vrijheid, zowel contractueel als artistiek. Mooi voorbeeld is de artiest Cubworld, een singer/songwriter uit Utah of all places. Op zijn SellaBand profiel schreef ooit iemand dat hij wel in Cubworld wilde investeren maar dan moest ie eerst wel wat afvallen. Wat gebeurde er? de community is over deze persoon heen gevallen, met de opmerking dat het daar dus niet om gaat, maar om de muziek die Cubworld maakt. Deze persoon is afgedropen en Cubworld zat een maand later op zijn budget en in de Bennet Studios in New York.

By: Dagmar Heijmans

Dagmar Heijmans — Wed, 02 Dec 2009 10:46:58 +0000

Mooie reacties allemaal. En hier wat reacties van mij:

@Edial.
Nee het bedrijf SellaBand is nog niet winstgevend, maar er wordt wel geld verdiend met het model van SellaBand. Er zijn inmiddels 38 artiesten uit 15 verschillende landen die hun financieringsdoel hebben gehaald, en daar verdient SellaBand geld mee. Zaak is nu om nog verder te groeien, dan komt die winstgevendheid voor het bedrijf er ook. en daar zijn we de afgelopen 2 maanden hard mee bezig. Dus SellaBand was niet een geweldig initiatief, het is een geweldig initiatief.

Daarnaast is het inderdaad zoals Erwin zegt, het doel van artiesten op SellaBand is om een volgende project te financieren. Als die financiering geslaagd is is het dus een succes.Of deze artiesten dan vervolgens wel of niet wereldberoemd worden hangt van heel veel andere factoren af, maar ligt in principe buiten de scope van Sellaband. Al zullen we artiesten, als ze dat willen en wij het kunnen, daar altijd bij helpen.

By: Steven Kruyswijk

Steven Kruyswijk — Tue, 01 Dec 2009 21:39:49 +0000

Je zou shotcodes kunnen integreren in elk krantenartikel, zodat lezers hun interesse kunnen expliciteren, uitgedrukt middels een creative currency. Kun je meteen ook mooi aggregeren tot potential interesting friend discovery. Nieuwe voor jou interessante tweeps! Of Hyvers. MSNers. Forummer.

Zou neerkomen op een mobiele shotcode app met networking en een mooi dashboard. Zit ook te denken aan geotagging middels BlueTooth (Roomware in het OV), en het ideaal van gelijkgestemden discreet te kunnen ontdekken in het forensenverkeer.

Ik zie dit graag als een exercitie in het ontwikkelen van de ‘social graph’, een gedistribueerde database van interesse. Een landschap van informatie waarin we elkaar kunnen vinden, waarmee we beter dan te voren in sympathieke resonantie kunnen komen. Het komt mij voor dat het toevoegen van een yin-aspect aan het hyper-yang legacy systeem van geld kan leiden tot een economische stabilisatie en harmonisatie.

De transactie als een hartelijke geste, bemiddeld via P2P messaging. Het expliciteren van de gemeenschappelijke interesse die er bestaat tussen koper en verkoper, verdergaand dan het soms akelige getouwtrek van “ik wil meer winst, ik wil meer korting”.

Ik benader het ook graag zo: als we de speelse potentie van het internet beter willen koppelen aan de speelse potentie van IRL, met welk systeem zou het dan interessant zijn te interfacen?

Geld, uiteraard. We can piggyback the next phase of cultural propagation by elegantly incorporating the legacy systems of currency.

Voor meer info over het idee van de yin & yang creative currency, zie deze lezing van geldprofessor en euro-medeontwerper Bernard Lietaer: http://twurl.nl/q6msrq