Het verhaal is nóóit af


tweet r0eland

Een tweet van @R0eland, aka OverEindhoven-journalist Roeland Roovers. De dag ervoor had hij me nog uitgebreid verteld over het interview dat hij had gehad met de Woenselse brandweercommandant. Mooi nieuws met verrassende uitspraken, die alles in zich hadden om opgepikt te worden door andere media. Maar, zo zei hij toen, misschien toch nog even wachten, want dan konden nog wat puntjes op de i gezet worden én was de kans groter dat de collega’s van de Telegraaf het nieuws zouden overnemen, mét een mooie link naar OverEindhoven natuurlijk.

Maar toen gaf ik mijn presentatie voor de Eindhovense Social Media Club (zie artikel van gisteren). Een van mijn constateringen daarin was dat de tijd voorbij was dat je verhalen weken of zelfs dagen vooruit plande. Met de langzame maar zekere balansverlegging van print naar online,  was het onnodig en zelfs onwenselijk geworden om verhalen vast te houden. Zelfs als ze nog niet helemaal af waren. Publiceer real time!

Want dat is natuurlijk het mooie van internet: je kunt een verhaal publiceren én tegelijkertijd het hele verbeterproces verder vorm geven. Sterker nog, dat verbeterproces (curation, noemen de Amerikanen het: het oppoetsen, aanvullen en vervolmaken van elders verkregen informatie) krijgt nieuwe kansen dankzij de inbreng van het grote publiek. Honderd tegen een namelijk dat daar meer kennis zit dan bij die ene verslaggever. Kennis die in combinatie met de vaardigheden van de professional (die journalist dus) een ongehoorde meerwaarde kan krijgen.

De truc, een tijd geleden al piekfijn uit de doeken gedaan door Meg Pickard van The Guardian, zit hem er dus in de onlinemogelijkheden ten volle te gebruiken voor een nog beter verhaal. De noodzakelijke gedragsverandering bij de journalist is evident. Hij (of zij natuurlijk) moet de illusie dat hij het alleenrecht heeft op bruikbare informatie loslaten. Hij moet zijn hele journalistieke proces als het ware openstellen. Hij moet af van het (waan)idee dat een te vroeg gepubliceerd verhaal door de concurrent wordt weggekaapt. Hij moet de wil hebben om zijn producties te laten verbeteren door mensen met meer kennis én hij moet accepteren dat hij – om uiteindelijk het beste te bereiken voor zijn publiek – soms in eerste instantie tevreden moet zijn met een half verhaal. Mits hij bereid is dat verhaal constant te blijven aanpassen. Of anderen daartoe de gelegenheid geven.

Want dat is een ander aspect van de moderne mediatijden:  een verhaal is NOOIT af. De curation gaat oneindig door, de zorg van de verslaggever is altijd vereist. Inderdaad, een extra last op de schouders van de individuele professional, maar een zegen voor het naar volledige informatie hunkerende publiek.

En dus kreeg Roeland dit antwoord van mij terug:

tweet brewbart r0eland

(en voor de degene die benieuwd is naar het brandweer-nieuws: op het moment dat ik dit schrijf, bestaat het blijkbaar nog steeds uit onsamenhangende delen – het is in elk geval nog niet gepubliceerd. Alle ruimte dus voor de concurrentie om er mee aan de haal te gaan – sorry Roeland 🙂)

UPDATE: het ging om DIT brandweerverhaal, gepubliceerd op vrijdagmiddag 29 oktober, 17:00 uur.