Stormloop op dichtbij-functies

Als je op de tot nu toe warmste dag van het jaar, nee zelfs de warmste plek in heel Europa, een vrije zaterdag bovendien, jezelf uren achtereen sollicitanten ziet beoordelen, dan weet je: hier is iets bijzonders aan de hand. En zeker als je ook de dag erna, inderdaad een al even prachtige zondag, met precies hetzelfde bezig bent (terwijl je maten ergens op de racefiets hun energie kwijtraken…).

De oorzaak is een stormloop op de dichtbij-functies waar we sinds afgelopen week mensen voor zoeken. Ruim vijftig in totaal, waarvan ongeveer twintig journalistiek. Kom daar nog maar eens om in deze tijd. Villamedia noemde het eerder deze week al de grootste journalistieke sollicitatieronde sinds de start van gratis kranten DAG en De Pers.

Iedereen zal begrijpen hoe goed zo iets voelt. Je bent een jaar bezig met uittekenen, voorbereiden, testen, opnieuw tekenen, aanpassen en hertesten, en dan opeens is het zover: het concept ziet er zo goed uit – en belangrijker: de businesscase wekt zo veel vertrouwen – dat we de grote sprong voorwaarts wel moeten wagen. Blijkbaar voelen meer mensen aan dat hier iets bijzonders gebeurt: er is veel aandacht voor ons in de media, collega’s en wat we vroeger concurrenten zouden noemen nemen vol interesse contact op, en inderdaad, de mailbox puilt uit met vele tientallen sollicitanten.

Dat betekent trouwens allerminst dat we er al zijn. Ja, de eerste pilots laten zien dat we inhoudelijk en commercieel op de goede weg zijn we zijn en ja, we zijn zeer optimistisch gestemd over het vervolg. Maar structureel succes haal je niet uit een pilot, dat zal de komende maanden, jaren, elke dag weer aangetoond moeten worden. Gelukkig heb ik ook voldoende betrokken vakgenoten die me voortdurend waarschuwen niet in mijn droom weg te zakken. Zoals in deze mail, die ik afgelopen week kreeg, goed verwoord is. Na een felicitatie met onze groei (dank!) lees ik:

“(…) Tegelijkertijd bekruipt me een gevoel van ongemak: welk online media-initiatief dat zo snel groeide, was succesvol in het verleden? Had je niet beter als zolderkamer-club low-cost kunnen starten, fors kunnen groeien in bereik en daarna je club iets kunnen uitbreiden? (…).”

Hij heeft gelijk met zijn waarschuwing. We moeten realistisch blijven. Dat is ook precies de reden waarom we niet in één klap heel Nederland “uitrollen”. Eerst de Randstad, vervolgens Brabant – en de rest van het land vooralsnog slechts in een light-versie. Het zou managerial en financieel onverantwoord zijn om alles in één keer te doen. Het is nu eerst zaak om te laten zien dat onze verwachtingen in de primaire gebieden inderdaad bewaarheid worden.

Los daarvan zullen we natuurlijk de kansen grijpen waar ze zich aandienen, ook buiten de Randstad en Brabant. Want het indammen van risico’s mag natuurlijk nooit de mogelijkheden die we onderweg tegenkomen in de weg staan.

Ondertussen schijnt nog steeds de zon en lonken strand, terras en – vooral – de fiets. Hm, toch eerst nog maar even wat uitnodigingen voor morgen en overmorgen maken. Oh ja, trouwens: hoe groot de stormloop ook al is, er kan nog steeds gesolliciteerd worden hoor. Hier vind je hoe.