Over Media in een Staat van Overgang

Rots van de Waarheid vs Ondernemende Journalist

Posted on | October 17, 2011 | Comments

Vandaag zou mijn vader 90 jaar zijn geworden. Een hersentumor zorgde ervoor dat we in 1990 – véél te vroeg – afscheid van hem moesten nemen. De presentatie die ik vandaag geef aan de Rijksuniversiteit Groningen (onderaan deze blogpost de sheets), draag ik aan hem op.

Hoewel ik hem natuurlijk vooral als vader ken en nauwelijks als collega-journalist, is er weinig verbeelding nodig om te constateren dat weinigen ooit zo bedreven zijn geweest in ons mooie vak als hij. Niet voor niets was hij uiteindelijk met een van de langst zittende hoofdredacteuren van het land ooit. Meer dan 30 jaar was hij hoofdredacteur van het Eindhovens Dagblad. Daarvoor was hij onder meer buitenlandcommentator, parlementair journalist en verslaggever van de Dallas Morning News.

De echte journalistieke ziel deed hij trouwens al eerder op. In 1944-1945, toen hij als tolk voor het Schotse leger met de bevrijders door de Ardennen, Nederland en Noord-Duitsland trok. Om uiteindelijk medeverantwoordelijk te zijn voor de arrestatie en ondervraging van Heinrich Himmler.

Mijn vader was, tot en met het moment waarop hij bewust de kans liet lopen om directeur van zijn krant te worden, een journalist. Hij was degene die als geen ander het adagium tot uitdrukking bracht dat in koeienletters op het gebouw van “zijn” Dallas Morning News stond gebeiteld:

“BUILD THE NEWS UPON THE ROCK OF TRUTH AND RIGHTEOUSNOUS. CONDUCT IT ALWAYS UPON THE LINES OF FAIRNESS AND INTEGRITY. ACKNOWLEDGE THE RIGHT OF THE PEOPLE TO GET FROM THE NEWSPAPER BOTH SIDES OF EVERY IMPORTANT QUESTION”

Hij heeft het nog net kunnen meemaken dat ik mijn eerste stapjes in zijn vakgebied zette. Dat was – ook voor hem – zo onverwacht dat hij me, nadat ik hem verteld had dat ik bij de krant ging werken, direct vroeg in welke functie dat dan in hemelsnaam zou kunnen zijn. Natuurlijk was de vreugde groot toen ik hem kon vertellen dat ik als journalist aan de slag kon. Nou ja, journalist… ik mocht elke zondagavond de wedstrijdverslagen van de Limburgse hockeyclubs doorgeven.

Wat hij niet meer heeft meegemaakt, zijn mijn vervolgstappen. Ook die zouden hem blij hebben gemaakt. Niet omdat het zijn stappen zouden zijn geweest (integendeel…), maar wel omdat hij zou hebben gezien hoezeer ik er het beste uit probeerde te halen. Want dat was voor hem duizend keer belangrijker dan overbrengen dat iets “nou eenmaal moet zoals hij vond dat het moest”.

Zijn overtuiging dat de journalistiek staat voor die “Rock of Truth” was overigens gigantisch. Geen gemarchandeer, geen concessies en al zeker niet richting commercie. De waarheid en niets dan de waarheid. Dat ik me, bijna als prototype van de ondernemende journalist, desondanks zo verwant kan voelen met zo’n man, zal zeker te maken hebben met de vader-zoon-verhouding. Maar minstens zo veel met diep respect voor zijn journalistieke houding en prestaties.

Deze is voor Ton Brouwers, geboren op 17 oktober 1921, gestorven op 1 juni 1990.

  • Sociale media






  • Op Facebook

  • Op Twitter