De bus/zz is al 100 keer een vehikel

Deze week trekt “de Buzz” voor de honderdste keer naar een Gelders dorp, als altijd op zoek naar de verhalen achter de voordeur. Frank Bolder, die het gezamenlijke project van De Gelderlander en Omroep Gelderland leidt, spreekt met trots over de prestaties. “Het is een heel bijzonder project, 0mdat we niet alleen crossmediaal samenwerken, maar ook social media integreren en toch uit blijven gaan van goede journalistiek.”

Het verschil tussen de “normale” journalistiek en de buzz zit ‘m voor Bolder letterlijk in de bus. “Een doorsnee journalist zit vrij veel achter het bureau en maakt gebruik van woordvoerders en tekstbronnen. Nieuws dat ik zoek zit niet in kaartenbakken. Wij halen het weg bij de mensen thuis. Die bus is daarvoor ons vehikel.” Wat daarbij geholpen heeft, zegt Bolder, is een nieuwe slogan. Werd het publiek eerst gelokt met de kreet “Uw nieuws, ons verhaal“, inmiddels zijn de Buzzers er achter gekomen dat “Heb je een probleem, bel de Buzz” veel beter werkt. Een oproep tot actie op basis van een klacht doet wonderen.

Eind jaren ’90 heb ik zelf bij Dagblad De Limburger ook driftig geëxperimenteerd met een bus. Deze trok niet per dag van plaats naar plaats, maar bleef meestal een week op een plek staan. Ook daar probeerden we het nieuws te gaan ophalen bij ons publiek. Grootste fout die we daarbij maakten was te verwachten dat al die lezers wel vanzelf naar de bus zouden komen. Niet dus. Het was, achteraf bekeken, mijn eerste ervaring met het belang van communitymanagers. Een “gewone” journalist ontbeert vaak de kwaliteiten die nodig zijn om mensen te activeren. Terwijl juist dat van doorslaggevend belang is bij zo’n project – en bij de dichtbij.nl. Frank Bolder kan er over meepraten.

Bolder zegt inmiddels veel prachtige verhalen te hebben opgedoken, die zonder Buzz nooit gemaakt hadden kunnen worden. Over drugsgebruik in de sportkleedkamers, over de zeer persoonlijke gevolgen van de PGB-bezuinigingen, of over de moeite die het kost om als jongere in kleine kernen te kunnen blijven wonen. Bolders: “Er meldde zich een jongen van 33 bij ons, die om die reden nog bij zijn ouders thuis woonde. Net zoals zijn vriendin van 31 nog steeds bij háár ouders woonde. Er was gewoon geen enkel betaalbaar huis beschikbaar voor ze.”

In de 100 voorgaande afleveringen van de Buzz hebben zich volgens Bolder “enkele duizenden” belangstellenden gemeld. Een enkele keer in groepen van 60 (actievoerende) burgers, maar meestal individueel. Dat is heel behoorlijk voor zo’n project; ik kan me in elk geval niet herinneren dat we dergelijke aantallen in Limburg konden tellen.

Binnenkort gaan we ook bij dichtbij heel kleinschalig testen met de inzet van een bus. Er zijn in elk geval voldoende lessons learned, dus daar kan het niet meer aan liggen.