Open brief aan Mecom, Concentra en Limburg: de krant lééft!

Eén van de grootste iconen van de vaderlandse journalistiek, wijlen Jan Blokker, zei in 2010 in een interview met Vrij Nederland: ‘De krant is nog lang niet dood’.

Blokker ging daarmee op ramkoers met pessimisten (onder wie nogal eens dagbladjournalisten…) die verkondigen dat ‘de’ krant zijn langste tijd heeft gehad. Onzin, fulmineerde Blokker, die krant zal altijd blijven bestaan, ‘zolang er pakweg 200 mensen zijn te vinden die hem willen maken’.

Mooie gedachte.

Maar wat als er – volgens die makers –  een ‘moord’ op je krant wordt beraamd? Dan heb je maar één optie:  Dan ga je in verzet.

Bij dat verzet sluiten wij – drie voormalige hoofdredacteuren van deze krant (*) – ons aan. Uiteraard kennen wij onze plaats. We zijn al lang geen kapitein van het schip meer. En we willen al helemaal niet bij de beste stuurlui op de wal horen.

Maar in alle bescheidenheid willen we wel onze stem laten horen.

In de vorm van deze ‘open brief’, aan de volgende geadresseerden:

Aan Mecom

Van gentlemen, zeker Britse, zou je verwachten: een man een man, een woord een woord. Van uw aandeelhouders weten we niet of ze gentlemen zijn. Sterker nog: we weten helemaal niet wie ze zijn. In board– en dealingrooms, ver weg in de Londense City, bepaalt de uitkomst van  het getik op calculators hoe het verder gaat met een fors deel van de nieuwsvoorziening aan de Limburgers. Af en toe onderbroken voor een snel adviestelefoontje naar financiële wizzkids, die dezer dagen op de skipisten van Kitzbühl hun mobieltje opnemen met de woorden: “Don’t sell, just keep on squeezing the lemon”.

Wij begrijpen dat een moreel appèl aan uw adres weinig zinvol is. U verstaat enkel de taal van het geld. Maar wellicht heeft u zich misrekend? Misschien heeft u gedacht dat u wel wegkomt met uw woordbreuk. Mogelijk heeft u het verzet van die doorgaans plichtsgetrouwe Limburgers onderschat. Verzet dat u – als dit conflict verder op de spits wordt gedreven – (veel) geld kan gaan kosten. En dat is het laatste wat u wil…

Aan de Limburgse politiek

Limburg heeft een ijzersterke agenda: investeren in de (kennis)economie. Als ultiem antwoord op ‘de krimp’. In korte tijd zijn alle neuzen in dezelfde richting gezet: overheden, kennisinstellingen, bedrijfsleven – iedereen werkt aan dat ene doel. Chapeau!

Onze vraag aan u: hoort bij de ‘harde’ kant van een kenniseconomie ook niet een ‘zachte’ kant? Wat is een economisch bestel zonder een goed functionerende kennis- en informatie-infrastructuur?

Een rijkgeschakeerd medialandschap, met nieuwe én oude spelers, is het fundament onder het Limburgs maatschappelijk bestel; hoort bij ons cultuurgoed. Verdient binnen dat bestel een Limburgse krant die op een breed maatschappelijk terrein verslag doet, duiding geeft, een podium biedt, commentaar levert, de macht controleert, en vooruit: soms missstanden aan de kaak stelt, niet een vergelijkbare kans als een vliegveld, een campus, een stoomtrein  of een autofabriek? Zou, anders gezegd, een zo goed mogelijk geïnformeerde Limburgse samenleving, niet een grote zog voor u moeten zijn?

Aan de oud-collega’s

Het spreekt vanzelf: wij leven sterk met jullie mee. Het is al weer even geleden dat wij leiding mochten geven aan de redactie, maar een krant is geen koekjesfabriek: hij gaat nooit uit je systeem.

We bewonderen de overgave waarmee jullie zijn blijven werken, ook na jaren van saneringen en fusies. Waaraan – het moet gezegd – ook wij drieën in het verleden mede vorm hebben gegeven.

Daarom begrijpen wij goed waarom jullie je nu bedonderd voelen: wéér hebben jullie zware offers gebracht in de hoop op een beter perspectief. Om juist als dat perspectief er lijkt te komen, een volkomen onverwacht ‘nee’ te moeten incasseren.

Dat jullie nu een streep in het zand trekken, is begrijpelijk en terecht. Enough is enough, gentlemen.                                                                  

Aan Concentra

In navolging van De Persgroep van Christian Van Thillo wil u uw entree maken op de Nederlandse krantenmarkt. U zult het ons niet euvel duiden dat onze droomwens eerder een zelfstandige Limburgse krant is, die helemaal op eigen benen kan staan, het liefst met journalisten en personeel als aandeelhouders.
Maar goed, we zijn ook realistisch genoeg om te beseffen dat onder de huidige omstandigheden een verbinding van deze krant met het Belgisch-Limburgse Concentra de meest kansrijke optie lijkt voor het behoud van een Nederlands-Limburgse krant.

Maar vertel ons en alle Limburgers dan alsjeblieft wat uw plannen zijn. Vertel ons hoe u uw rol in het Limburgse medialandschap ziet. Of u in dat landschap ook kansen en mogelijkheden ziet voor (samenwerking met) andere mediapartijen, oud en nieuw, klein en groot? Vertel of u van plan bent te investeren. Overtuig ons, met andere woorden, dat u niet oude wijn in nieuwe zakken bent.

Overtuig ons, en wij zij uw bondgenoten.

Aan de Limburgse lezer

U bent deze krant altijd trouw gebleven. En daarvoor verdient u een enorm compliment. Onze vraag aan u is: blijf die krant steunen, ook als de acties in de komende tijd wellicht grimmiger worden.
Want wijlen Jan Blokker had gelijk: de krant is niet dood zolang een groep mensen hem wil maken. Wij voegen eraan toe: de krant is niet dood zolang de lezer hem blijft lezen.

In Limburg doen honderdduizenden mensen dat nog iedere dag.

Daarom is deze krant nog springlevend.

Laten we dat zo houden.

(*) George Vogelaar, Fons Elbersen en Bart Brouwers zijn voormalige hoofdredacteuren van Dagblad De Limburger. Deze opn brief werd vandaag gepubliceerd in Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad.