Crowdfunding in Apache-stijl

De enige keer dat ik me heb laten verleiden om aandelen te kopen, was toen een vriend van me met zijn familiebedrijf naar de beurs ging. Voor een paar honderd gulden had ik het gevoel hem enorm te steunen.  Helaas, de aandelen zijn nooit gaan vliegen en toen hij onlangs met zijn bedrijf de beurs weer verliet, waren er niet meer dan een paar tientjes van mijn investering over. De vriendschap heeft er niet onder geleden maar het typeert wel een beetje mijn beleggingstalent.

Ik moest er gisteren aan denken toen ik een bevestiging kreeg van mijn steun aan de Vlaamse site voor onderzoeksjournalistiek Apache.be. Want wat voor mij niet meer dan een bijdrage uit nieuwsgierigheid en respect voor het initiatief was (een soort goed doel dus, vergelijkbaar met de Correspondent in Nederland), is voor die Belgen een serieuze zaak. Getuige het antwoord dat ik via de mail mocht ontvangen:

Kortom, reken maar dat ik me ga roeren op die aandeelhouders-vergaderingen. Ga er maar vast vanuit dat “mijn” kandidaat voor de RvB alle steun gaat krijgen. En natuurlijk vertrouw ik elk jaar weer op de volle 6% dividend!

Nee, serieus: wat ik me echt afvroeg bij het krijgen van die mail is waarom Apache dit zo compleet anders aanvliegt dan de Correspondent. Beide op zoek naar geld van fans, beide bedoeld voor hoogwaardige journalistiek, beide overtuigd van de eigen kracht en de onwenselijkheid van irritante advertenties.

En toch was de melding van Rob Wijnberg aan zijn investeerders, een goed jaar geleden nu, compleet anders van aard. Weliswaar even dankbaar en even hoopvol voor de toekomst, maar verder zonder ook maar enige melding  van rechten die horen bij een soort eigenaarschap. Anders gezegd: waar de Correspondent de crowdfunding slechts ziet als middel om leden te werven, word je bij Apache – onverwacht – getracteerd op de status van aandeelhouder. Wat toch echt meer dan een verschil in vorm is.

Voor de inhoud of de kwaliteit van het platform hoeft dat natuurlijk geen consequenties te hebben, maar dat heeft het wel voor het gevoel van de crowdfunder zelf. Zeker weten dat de betrokkenheid van de donateur groter is naarmate er meer middelen zijn om invloed uit te oefenen. En dat wordt alleen nog maar meer door de belofte van een jaarlijks moment om dat in de praktijk te brengen: de algemene vergadering. Hoewel iedereen wel begrijpt dat hier geen Shell- of Ahold-achtige taferelen te verwachten zijn, geeft het de betrokkene hoe dan ook een extra bindmiddel.

Hetgeen er zomaar toe zou kunnen leiden dat een Apache-funder trouwer zal zijn (en misschien ook eerder genegen om na een jaar een nieuwe bijdrage te leveren) dan die van De Correspondent.

Tenminste, als de kwaliteit van het gebodene daar aanleiding toe geeft, want dat blijft natuurlijk het allerbelangrijkste.

* Oh ja, even nog over mijn “ervaring” als belegger. Eerlijk is eerlijk: toen World Online naar de beurs stapte, ben ik ook een filiaal van de ABN binnengestapt om een aandeel of wat te kopen. Vergeefs: de vriendelijke bankbediende moest mij “tot zijn teleurstelling” uitleggen dat Nina’s waardepapieren al lang en breed uitverkocht waren. Wat een pech 🙂