TMG als begrafenissoap – wie entertaint, die wint

Twee heren in onberispelijk pak, op het eerste oog zouden het bankiers kunnen zijn. Of advocaten. Duidelijk is dat ze een relatie hebben, zo synchroon zitten ze. Over de kleur van pak en stropdas hadden ze die ochtend nog even contact gehad: doe jij grijs met blauw, dan doe ik blauw met grijs. Zo stond het toch in ons script? Hun lipuitdrukking veinst spanning en verbetenheid. De ene heeft zowel benen als armen over elkaar geslagen, de gesloten houding. De ander oogt wat onbeholpener, wijdbeens en spelend met zijn vingers. Achter het tweetal zitten twee andere mannen te ginnegappen over het schouwspel. Zij hebben het script voor de twee hoofdrolspelers mogen schrijven en kunnen tevreden toezien hoe goed hun karakters zichzelf neerzetten. Voor het duo een echte advocaat, in toga en bef. De twee hoofdrolspelers zijn goed voorbereid. Hun dossiers – het bewijsmateriaal voor een succesvol pleidooi over goede trouw – waren te dik voor de gangbare lederen aktetasjes; drie uitpuilende boodschappentassen waren ervoor nodig, zoveel goede trouw. Op de tassen staan de logo’s die we allemaal kennen uit de Telegraaf-stal.

De foto van ANP’er Remko de Waal, gemaakt op 16 maart tijdens de behandeling van het kort geding van John de Mol en TMG-directeuren Geert-Jan van der Snoek (CEO) en Leo Epskamp (CFO), maakt veel duidelijk. Zeker voor wie de verslagen van de behandeling erbij pakt, is zelfs de schijn van een serieuze affaire niet meer houdbaar. Maar liefst 160 belangstellenden in de zaal. Bij Youp van ‘t Hek zullen ze zich niet vertonen, maar ook de advocatenkantoren op de Zuidas hebben tenslotte wel eens behoefte aan wat theater. Verwijten, beschuldigingen, vileine bijzinnetjes, ze komen in elke rechtszaak wel voor. Maar hier dient dat hele spel slechts één doel: entertainment voor het volk. Helemaal in de traditie van TMG-aandeelhouders, de uitvoerende pionnen binnen de Telegraafmerken en het complete John de Mol-imperium. Het Vlaamse Mediahuis – de beoogde overnemende partij die haar journalistieke slagkracht wil vergroten maar inmiddels eerder slachtoffer van de eigen dadendrang lijkt geworden – is blijkbaar vooraf niet helemaal bijgepraat. De Mol, zelf niet aanwezig bij de prequal van zijn nieuwe kaskraker, wrijft op afstand vergenoegd in zijn handen. Als de proloog al zo onderhoudend is, dan zit het straks met de echte soap ook wel snor.

Dinsdagmiddag 21 maart komt de rechtbank met zijn oordeel. Hoe diep de loopgraven ook lijken, uiteindelijk komt er een oplossing die alle partijen tevreden stelt. Mediahuis mag TMG overnemen, De Mol krijgt de rechten op de real live soap die begint met een blik op twee mannen in onberispelijk pak. De tv-kijker wordt de intriges binnengezogen en vraagt zich direct af: zouden het bankiers zijn? Wat zit er in die tassen? En die advocaat, wat doet die daar? De camera draait langzaam naar rechts, waar Sjuul en Evert opdoemen en wijzen op de gouden bergen die achter hen liggen.

De rest is, zoals dat heet, toekomst: John de Mol maakt een goudmijn van zijn soap, Mediahuis sluit even na 2020 definitief de deuren van de Basisweg. Wie entertaint, die wint. De begrafenissoap wordt een wereldwijde hit, de bestuurders van Mediahuis vragen zich af hoe het zover heeft kunnen komen.


Foto 16 maart 2017: Geert-Jan van der Snoek (CEO) en Leo Epskamp (CFO) van TMG tijdens de behandeling van de Ondernemingskamer die het verzoek van Talpa om een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van Telegraaf Media Groep behandelt. ANP REMKO DE WAAL