Het verschil tussen de “normale” journalistiek en de buzz zit ‘m voor Bolder letterlijk in de bus. “Een doorsnee journalist zit vrij veel achter het bureau en maakt gebruik van woordvoerders en tekstbronnen. Nieuws dat ik zoek zit niet in kaartenbakken. Wij halen het weg bij de mensen thuis. Die bus is daarvoor ons vehikel.” Wat daarbij geholpen heeft, zegt Bolder, is een nieuwe slogan. Werd het publiek eerst gelokt met de kreet “Uw nieuws, ons verhaal“, inmiddels zijn de Buzzers er achter gekomen dat “Heb je een probleem, bel de Buzz” veel beter werkt. Een oproep tot actie op basis van een klacht doet wonderen.

Eind jaren ’90 heb ik zelf bij Dagblad De Limburger ook driftig geëxperimenteerd met een bus. Deze trok niet per dag van plaats naar plaats, maar bleef meestal een week op een plek staan. Ook daar probeerden we het nieuws te gaan ophalen bij ons publiek. Grootste fout die we daarbij maakten was te verwachten dat al die lezers wel vanzelf naar de bus zouden komen. Niet dus. Het was, achteraf bekeken, mijn eerste ervaring met het belang van communitymanagers. Een “gewone” journalist ontbeert vaak de kwaliteiten die nodig zijn om mensen te activeren. Terwijl juist dat van doorslaggevend belang is bij zo’n project – en bij de dichtbij.nl. Frank Bolder kan er over meepraten.

Bolder zegt inmiddels veel prachtige verhalen te hebben opgedoken, die zonder Buzz nooit gemaakt hadden kunnen worden. Over drugsgebruik in de sportkleedkamers, over de zeer persoonlijke gevolgen van de PGB-bezuinigingen, of over de moeite die het kost om als jongere in kleine kernen te kunnen blijven wonen. Bolders: “Er meldde zich een jongen van 33 bij ons, die om die reden nog bij zijn ouders thuis woonde. Net zoals zijn vriendin van 31 nog steeds bij háár ouders woonde. Er was gewoon geen enkel betaalbaar huis beschikbaar voor ze.”

In de 100 voorgaande afleveringen van de Buzz hebben zich volgens Bolder “enkele duizenden” belangstellenden gemeld. Een enkele keer in groepen van 60 (actievoerende) burgers, maar meestal individueel. Dat is heel behoorlijk voor zo’n project; ik kan me in elk geval niet herinneren dat we dergelijke aantallen in Limburg konden tellen.

Binnenkort gaan we ook bij dichtbij heel kleinschalig testen met de inzet van een bus. Er zijn in elk geval voldoende lessons learned, dus daar kan het niet meer aan liggen.

Het gebeurde vanochtend aan het einde van mijn presentatie voor het INMA-congres “De Lage Landen, een eiland apart in Europees krantenland.” Programma HIER. Mijn presentatie onderaan deze post.

Lezers van dit weblog zal het niet verbazen dat al die rode kaarten mij toch wel raakten. Misschien lag het aan mijn verhaal (ik hoop van niet), misschien lag het aan de niet al te scherpe manier waarop de vraag werd gesteld (een beetje misschien). Maar als ik al mijn boerenverstand bij elkaar raap, zie ik toch wel een verband met de aard van het publiek. De zaal was gevuld met uitgevers en andere hoge pieten bij Nederlandse en Vlaamse media. Juist, vooral krantenmensen. Mensen met een enorme trots maar een zekere blinde vlek voor de kansen die zich buiten print aandienen. Social Media, dat is het stuur uit handen geven, afstand nemen van de illusie dat de eigen redacties als enigen de wijsheid in pacht hebben. En dat voelt – voor deze groep – vermoedelijk niet goed.

Nogmaals: boerenverstand, Maar toch.

De laatste slides in onderstaande presentatie bevatten een paar uitspraken van Xavier Verellen (CCO Persgroep), de man met wie ik zojuist in debat mocht. Met Verellen als grote voorvechter van printmedia en ik als degene die ook online kansen wil grijpen. Onnodig te zeggen dat we het niet over alles eens waren. Bijvoorbeeld over de kracht van de journalistiek op de verschillende platforms. Is er een verschil? Verellen: Echte journalistiek is alleen mogelijk in print. Ik: de kansen zijn online alleen maar groter. Verellen: Mensen gaan daar toch niet voor betalen? Ik: dat betekent dat je nieuwe modellen moet gaan bouwen.

Enzovoort.

Print blijft een verschrikkelijk mooi en krachtig medium. Printproducten vullen ook mijn huis- en werkkamer nog volop. Maar wie zijn ogen sluit voor de kracht van alles wat buiten print gebeurt (hetgeen zeker niet geldt voor Verellen), graaft onverbiddelijk zijn eigen graf.

(c) foto Arnhem Direct

De kritiek die jullie krijgen wat betreft de layout en zo kunnen jullie niet afdoen met dat het wel even wennen zal zijn. M.i. leggen jullie nu een kaarsrechte snelweg met dezelfde megatankstations aan met billboards als vangrail voor verkeer wat er niet gaat rijden. Het ene straatje is de andere niet, en dat maakt het juist zo authentiek en iedere bocht en berm heeft zo zijn eigen geschiedenis. Elke community zou zelf de layout en dergelijke moeten mogen bepalen, dan wel naar de hand mogen kunnen zetten. Dan laat Dichtbij ook zien dat ze  lokaal bezig zijn.

Om op jullie metafoor de dorpspomp terug te komen: het geheim zit ‘m niet in de locatie of in de pomp zelf, maar in de bediende: die weet welk praatje de desbetreffende klant wil horen. In dit geval kun je zeggen dat Dichtbij slechts de faciliterende partij is. De pompbediende weet dat het helemaal niet om lokaal nieuws gaat, maar om de mensen die daarbij betrokken zijn en de ‘gevolgen’ daarvan. Over 112 nieuws bijv. zal de pompbediende vooral uitwijden hoe het met het slachtoffer gaat en dat alleen tegen degene waarvan hij weet dat die persoon het slachtoffer kent.

Dat is hyperlokole betrokkenheid en die krijg je never te nooit niet met een proffesionele redactie die voor het laatste nieuws gaat. Daar bind je ook geen mensen mee, maar daar waren jullie geloof ik ook al wel zelf achter.

Liefs, Bernd Ebbo

Geen kaarsrechte snelweg dus, maar heel veel kleine steegjes? We gaan zien hoe ver we kunnen komen – en wat de toekomst werkelijk gaat brengen. Hoe dan ook, dank voor het meedenken!

“It’s very nearly free to start an online news site, but incredibly expensive and time consuming to do it properly.”

Inderdaad, het is doodsimpel om een wordpress-blogje te starten, maar verschrikkelijk arbeidsintensief om er wat levensvatbaars van te maken. Het citaat van Michael Meyer is me uit het hart gegrepen. Meyer breekt op Streetfight, een online magazine over de wereld van het hyperlokale nieuws, een lans voor een wat meer ondernemende aanpak bij de opzet van lokale nieuwssites. Ook daarmee kan ik het hartgrondig eens zijn: veel te vaak wordt bij de opstart meer aandacht besteed aan de inhoud of de techniek, dan aan de commerciële levensvatbaarheid.

Meyer legt uit:

“It won’t surprise many to learn that I’m speaking of the lack of business expertise (and, worse, lack of business earnestness) among independently owned news sites, many of which were founded by people whose only previous work experience was in journalism.”

Je ziet het overal op de wereld: juist omdat het zo eenvoudig lijkt om in te stappen, doen veel mensen of ondernemingen het. Louter en alleen gebaseerd op de gedachte dat een journalistieke (of technische) mogelijkheid uiteindelijk vanzelf wel zal leiden tot een positieve kasstroom. Gewoon omdat het kan, heet dat dan in Geenstijl-taal. Wellicht biedt dat voor sommige projecten voldoende basis, maar dat geldt in elk geval niet voor voor de wereld van de online media. Het resultaat van die denktrant, aldus Meyer:

[They] are quick to name themselves the “publisher” of a news site but seem to always find better uses for their time than seeking advertisers, writing business plans, or analyzing a balance sheet.

En nu kan ik er als journalist heel goed inkomen dat er leukere zaken zijn dan het opstellen van een begroting op door de baas verordonneerde excelsheets (er zijn dagen dat ik er niet mee bezig ben), maar juist dan is het zaak daar iemand anders voor te vinden – of te accepteren dat je inspanning voor eeuwig op het niveau van de vrijwilliger zal blijven hangen. Punt is dat geen enkel hyperlokaal online initiatief kans van slagen heeft als niet ver vóór de livegang heel goed is nagedacht over de verdienmodellen. Zelfs met de allerbeste, niet te missen kwaliteitscontent gaat het dan nog mis. Meyer:

“Taking our content seriously is a basic requirement, but are we taking ourselves (or even readers) seriously if we’re not wholly committed to monetizing it?”

In feite, zo zegt Meyer terecht, doe je juist de journalistiek tekort als je te weinig aandacht besteedt aan de verdienmodellen die er achter moeten zitten.

Lees Meyer’s hele artikel HIER.

Algemeen directeur Jelle Hoffenaar van dichtbij.nl (links) heet Peter Eberson welkom als exploitant voor Maastricht

Twintig jaar heb ik er gewoond, 18 daarvan in dienst van Dagblad De Limburger. En nu gaan we er met dichtbij aan de slag. Ik heb het over Maastricht, de stad die behoorlijk stevig in mijn lijf zit.

Voor mij is deze stap om die reden nóg iets mooier dan de mededeling van vorige week waarin we aankondigden een dichtbij in Groningen te starten. Waarbij ik voor de goede orde maar even meteen aangeef dat het uiteindelijk om het geheel gaat: het landelijk dekkend krijgen van de dichtbij-platforms die momenteel vooral sterk zijn in de randstad en de provincie Noord-Brabant.

Maastricht.dichtbij.nl (nu nog een geaggregeerde website, vanaf 22 augustus vol met eigen nieuws) betekent ook het weerzien met oud-collega Peter Eberson. In de jaren ’90 werkten we samen op de regioredactie Westelijke Mijnstreek van Dagblad De Limburger. Prachtige tijd, die nu ongeveer zes eeuwen achter ons lijkt te liggen. Een jaar of 8 geleden scheidden zich onze wegen. Peter was in die tijd chef van de redactie in Maastricht, ik was hoofdredacteur. We hadden een behoorlijk verschil van mening over de manier waarop de editie Maastricht moest worden ingevuld, al weet ik totaal niet meer waar dat conflict precies over ging.

Hoe dan ook,  Peter trok zijn conclusies, nam ontslag en ging – heel succesvol – eigen spannende dingen doen. Hij richtte, samen met collega Maurice Ubags, stadskrant De Ster op en liet zien dat er op lokaal niveau nog meer mogelijk was dan de bestaande media op dat moment presteerden. Een paar jaar later – De Ster was inmiddels verkocht – startte hij Zuid Media Groep, met het magazine Zuid als boegbeeld.

Dat Peter nu aan de slag gaat als exploitant van dichtbij in Maastricht is niet alleen een eerbetoon aan zijn grote kwaliteiten, maar voor mij tevens een beetje “thuis komen”. Reken maar dat ik vanaf 22 augustus dagelijkse klant ben.

Jay Rosen in Amsterdam

Jay Rosen is een paar dagen in Nederland. Rent van de ene bijeenkomst naar de andere, ondertussen vrijwel al zijn toehoorders in bewondering achterlatend. Het was niet de eerste keer dat ik de kans had om zijn verhaal te horen, maar daarom was het nog niet minder interessant. Zeker ook omdat Rosen tegenwoordig vooral schrijft en spreekt over die belangrijke samenwerking tussen professional en amateur, toch zo’n beetje het kernpunt van dichtbij.

Rosen maakt er ook volop gebruik van in zijn eigen hyperlokale project in de New Yorkse East Village. Hij doet dit samen met de New York Times, het media-instituut waar Rosen de laatste tijd heel voorzichtig wat meer waardering voor begint te krijgen dan in zijn wetenschappelijke carrière de 25 jaar daarvoor het geval was.

Of Local East Village gaat werken, durft Rosen nog niet te zeggen. Maar stelliger is hij over grote broer Patch, het hyperlokale nieuwsnetwerk van AOL dat inmiddels bijna duizend vestigingen heeft. “Will it work?” Stilte.

Het idee achter Patch is dat er zo’n 6 miljard dollar aan advertentiegelden uit de lokale markt te halen is. Geld dat nu niet zou worden uitgegeven omdat een krantenadvertentie net te duur is. ”Dat klinkt kansrijk”, zegt Rosen. “Maar de realiteit is dat het product wel ok is, dat de consumenten het ook wel door hebben en dat zelfs de techniek tegenwoordig prima is, maar dat er één schakel ontbreekt: de lokale ondernemers snappen het internet nog niet. Sterker nog, als een verkoper van Patch bij zo’n middenstander op bezoek gaat, is het eerst dat hij vraagt: is je zoon ook thuis, dan leg ik het hem wel even uit.”

Waar we in Nederland met dichtbij.nl juist merken dat de gemiddelde mkb’er met een inhaalrace bezig is – en er dus juist hier flinke commerciële kansen blijken te liggen – is dat in de VS volgens Rosen nog niet het geval.

Patch is hoe dan ook een grote gok voor AOL, het geld vliegt met honderden miljoenen de deur uit. Een soort alles-of-niets. Rosen twijfelt of het concept, dat gedragen wordt door één betaalde medewerker per vestiging, wel klopt. “Misschien is het slimmer om er een lokaal informatie platform van te maken, vol nuttige info over alles in je buurt. Vergeet het nieuws gewoon.”

AOL probeert met grote kracht te bewijzen dat er geld te verdienen valt. Niet in theorie, maar echt, in de praktijk. En daar zit bij Rosen misschien nog wel de grootste twijfel. “Je kunt nog zo hard roepen dat er toch ergens wel een verdienmodel gevonden gaat worden, maar is dat wel zo’n wetmatigheid? Alsof god het zo gewild heeft. Nee, vergelijk het met het bouwen van grote bruggen: interessant en belangrijk werk, maar geen droog brood mee te verdienen. Vandaar dat de overheid het voor ons betaalt. Er zijn nou eenmaal activiteiten die in zichzelf heel interessant zijn, maar waarvan we op enig moment moeten vaststellen dat er geen grootschalig verdienmodel aan gekoppeld kan worden.  De lokale nieuwsbusiness zou zomaar zo’n activiteit kunnen zijn. We will see.”

The very same day The Guardian put a sudden end to its hyperlocal activities, Dutch “counterpart” dichtbij.nl decided to expand them. Both initiatives experimented with three pilot sites, yet the outcome at this moment is far from the same.

The Guardian’s three platforms in Leeds, Cardiff and Edinburgh were “not sustainable in its present form”, Head of Digital Engagement Meg Pickard blogged on April 27. In other words: editorially okay but commercially not viable.
All but claiming sustainable success at this moment – it is way too early for conclusions like that – the results up to now have given Dichtbij (Dutch for “Close to Me”) faith for some next big steps. From three sites at this moment to more than 100 within the next two months. And, even more exciting, from hardly 10 people today to possibly more than one hundred at the end of the summer.

The three initial pilot sites in Zwolle, Woerden and Eindhoven, were built upon the wish to get answers to three main questions:
1. How far can the aggregation machines get us? (pilot Zwolle)
2. How can we find and activate communities? (pilot Woerden)
3. Which new business models bring us the profit we need to survive? (pilot Eindhoven)

And yes, Dichtbij got the answers. Two of the things Dichtbij found out experimenting, seem to be key to any media success in the near future: a journalistic attitude that fits in the needs of a real community, and the closest possible cooperation between editorial and commercial departments within the organization.

Local teams should consist of entrepreneurial journalists, community managers and sales representatives. All starting from their own excellence, they should work closely together in finding communities, new businesses and the content that attracts the right audiences.

Dichtbij is on the eve of its national launch. Plans indicate that next month, the most crowded area of the country will be covered and only a month later the rest of the country. In an attempt to not overstretch the managerial means of control – and to keep costs as low as possible – Dichtbij will in fact grow step by step. While the first rollout regions will have a full fledged organization, the rest will start with a “light”-version of the website.

As always, bottom line is the question of profitability: the viable business models that Pickard couldn’t find. Yes, any site or blog (be it hyperlocal or not) will have a very hard time being profitable, if the makers do not build a business model before they start building the platform itself. Content may be great, participation may be super, it all comes down to nothing more than hobby if the business doesn’t take off. Money doesn’t fall from heaven, hyperlocal penny’s don’t roll your way by itself.

It is thanks to the conviction that a viable and sustainable new media business will have to step away from the old media-truths, that Dichtbij is making money even before the official introduction campaign was launched. It’s the attitude, stupid!

Bart Brouwers will be telling the whole story on the commercial chances of this Dutch hyperlocal platform during a WAN-based conference in Paris at the end of june. You can already take a sneak preview at eindhoven.dichtbij.nl.

Perspectief MGL

6000 proefabonnees en 300 met een vast abonnement. Of toch slechts een fractie daarvan?

Nog voordat het onderzoeksrapport van Hogeschool Zuyd over de eerste ervaringen in het MGL-project Perspectief is verschenen, is er bij de Limburgse uitgever een interne cijferstrijd over losgebarsten. Aanleiding vormt een blogpost van gisteren, waarin MGL-directeur Johan Boermann laat weten dat het project 6000 proefabonnees heeft gehad en 300 mensen die 11 euro voor de dienst betalen.

“Onzin”, zo lieten betrokkenen direct weten. Een verontwaardigd sms’je van de ene medewerker, een boze dm van een ander en een opgewonden telefoontje van een derde. Dit alles afgetopt met mails voor de details. En allemaal met dezelfde boodschap: die cijfers raken kant noch wal. Meer specifiek: als er op dit moment 30 of 40 betalende abonnees voor Perspectief zijn, dan is het veel. En al die proefabonnees? Tja, dat krijg je als je de bestaande epaper-abonnees daar bij rekent, plus de proefpersonen van Hogeschool Zuyd.

Toch maar even terug naar Boermann dan. Die blijkt weinig behoefte te hebben aan een bijstelling van zijn data. “Dit zijn de cijfers”, laat hij per omgaande weten. Wel legt hij nog even uit hoe belangrijk Perspectief is voor de sector. “Dit is een zeer innovatief onderzoeksproject waarin onderzocht wordt of het mogelijk is om via digitale kanalen andersoortige informatie te gaan uitgeven over specifieke onderwerpen, waarvoor mensen bereid zijn te betalen.”

Als het onderzoeksdoel wordt gerealiseerd is volgens Boermann het alternatief gevonden voor het huidige afbrokkelende exploitatiemodel van krantenuitgevers. Maar als dat niet gebeurt, “dan zullen we verder moeten zoeken door wellicht andere wegen te gaan bewandelen of een geheel andere richting in te slaan.”

Boermann rekent daarbij op de sympathie van de sector en van het publiek. “Ik weet zeker dat jij en velen met jou, ons daarbij succes wensen en hopen dat we zullen slagen in onze opzet.” Of hij ook kan rekenen op de sympathie van zijn eigen medewerkers, is minder zeker. Niet alleen de reacties van MGL’ers van gisteren en vandaag wijzen daar op. Ook de ondernemingsraad, waarmee Boermann de laatste jaren een stormachtige relatie heeft, heeft zich eerder deze maand al zeer verontrust getoond over Perspectief.

De OR vraagt zich hardop af of Perspectief wel ooit geld kan gaan opleveren. Erger nog, de raad vreest dat in plaats van een begroot resultaat van enkele tonnen, er aan het einde van het jaar een minstens zo groot verlies zal achterblijven. Laat staan dat de eerder genoemde 40 miljoen aan omzet ooit in beeld komt.

De interne speculaties over het vervolg zijn dan ook niet van de lucht. Hoe lang kan dit doorgaan? Wat is het alternatief? Wat voor gevolgen heeft dit voor het bedrijf? Ook kritische MGL’ers benadrukken dat het er niet om gaat dat de een of de ander gelijk heeft, maar wel dat de continuïteit van het bedrijf niet in gevaar mag komen door de roekeloze invulling van een op zichzelf interessant project – en dat dat momenteel ieders zorg is.

Nog is MGL niet verloren.

Disclaimer: de auteur was tussen 1987 en 2006 in dienst van Dagblad De Limburger (onderdeel van MGL)

Lees meer: Een analyse van Paul Disco op Villamedia; Johan Boermann, de man van 40 miljoen; Er is Perspectief, maar waarop?

MGL is, na een voorbereidingstijd van ruim twee jaar en de toekenning van een subsidie van ruim een miljoen, sinds 25 maart actief met het project Perspectief. Vandaag werden in Hilversum de eerste conclusies gedeeld met de buitenwereld. Onderzoekers van Hogeschool Zuyd lieten ruim 200 gebruikers een vragenlijst invullen en interviewden vervolgens 17 van hen. MGL-directeur Johan Boermann voegde daar zijn eigen bevindingen aan toe.

Om met die laatste te beginnen: “De resultaten zijn niet slecht, maar ze houden ook niet over.” Er hebben zich, aldus Boermann, de afgelopen 6 weken 6000 proefabonnees gemeld en rond de 300 mensen die 11 euro per maand betalen voor een officieel abonnement. Om aan het einde van het jaar de doelstelling van 18.000 betalende abonnees te halen, komt MGL binnenkort met een nieuwe promotiecampagne. Die moet, volgens Boermann, antwoord geven op de vraag of het mogelijk is om “betaalde content digitaal aan te leveren als een alternatief of toevoeging op de huidige exploitatie”. Een belangrijk project, en niet alleen voor MGL zelf, zegt de directeur: “Als het bij ons lukt, dan zal het in andere provincies ook wel lukken. En als het bij ons mislukt, dan zitten we helaas in de categorie ‘operatie geslaagd, patiënt overleden’. Dan zou het dus niet mogelijk zijn om betaalde content digitaal aan te leveren.”

Het is echter zeer de vraag of hij daar gelijk in heeft. Anders gezegd: je moet wel zeer overtuigd zijn van de kwaliteit van je operatie, wil je het mislukken daarvan meteen koppelen aan het al dan niet succesvol zijn van het onderliggende principe. Dat Boermann gelooft in zijn product, is helder, maar voor zijn publiek geldt dat minder, zo bleek vandaag.

Volgens de onderzoekers van Hogeschool Zuyd schuilt achter het alleszins redelijke rapportcijfer (6+) namelijk een tamelijk grote onvrede over het gebodene. De ondervraagden zien weliswaar een potentie van diepgang en kwaliteit, maar constateren tegelijkertijd dat er vooralsnog in de praktijk geen enkele meerwaarde zichtbaar is. 75% zegt nooit te willen betalen voor hetgeen Perspectief nu aanbiedt. En voor degene die dat wel wil, is slechts een enkeling bereid daar het gevraagde bedrag (11 euro per maand) aan te besteden.

De grote vraag voor MGL lijkt nu dan ook vooral hoe zinvol het is om een nieuwe promotiecampagne te lanceren, als je weet dat de bezoekers je huidige product nog totaal niet zien zitten – en al zeker niet als daarvoor betaald moet worden. Het antwoord daarop vereist geen academische opleiding.

Het stimuleringsfonds voor de pers (dat de subsidie gaf) en daarmee de naar nieuwe kennis hunkerende mediasector zitten intussen met een heel ander probleem. Wat ook het resultaat wordt van project Perspectief, een antwoord op de vraag of er voor specifieke themagerichte kwaliteitscontent online geld gevraagd kan worden, komt er in elk geval niet.

Disclaimer: de auteur was tussen 1987 en 2006 in dienst van Dagblad De Limburger (onderdeel van MGL)

Lees meer: Een analyse van Paul Disco op Villamedia; Johan Boermann, de man van 40 miljoen