Met Fast Flip is – in plaats van de kop en de eerste regels van een artikel – de betreffende webpagina zelf direct zichtbaar. Dat zou het, volgens Google, makkelijker moeten maken tussen de pagina’s te ’bladeren’. Vooralsnog is de service alleen via de Amerikaanse versie van Google Labs bereikbaar en bevat ze slechts Engelstalige inhoud. Google wil daarmee eerst uitgebreid gaan testen, voordat een uitrol naar Europa wordt overwogen. Behalve op vaste werkplekken is Fast Flip ook op de mobiele platforms van iPhone en Android te bekijken.

Google-woordvoerder Josh Cohen denkt dat gebruikers met Fast Flip veel makkelijker nieuwe informatie kunnen ontdekken en online kunnen lezen. „Fast Flip combineert het beste van online en print. Het geeft je de mogelijkheid door artikelen te bladeren zoals je dat ook in een fysiek tijdschrift doet. Maar het heeft de voordelen van online omdat je keuzes kunt maken op verschillende niveaus: soorten artikelen, alle artikelen van één merk, of op basis van meer specifieke zoekvragen. Dat kan een gewoon tijdschrift natuurlijk niet.”

Google voert momenteel zowel in de VS als in Europa een verbeten strijd met krantenuitgevers. Kern van het probleem, aldus de uitgevers, is dat Google News hun informatie verzamelt en een link daarvan opnieuw verspreidt, als ware het een nieuwe uitgave. Volgens de uitgevers parasiteert Google daarmee op de energie die uitgevers met hun vaak dure redacties steken in het creëren van originele content. Google daarentegen zegt dat het de internetgebruikers slechts helpt om iets te vinden waarnaar ze zoeken. Bovendien profiteren de uitgevers volgens Google mee door de grote toename van het bezoek aan hun websites die Google News hen oplevert.

Volgens Cohen zijn enkele grote Amerikaanse uitgevers nauw betrokken geweest bij de ontwikkeling van Google Fast Flip. Enkele tientallen merken, waaronder Newsweek, de Washington Post en de New York Times doen in elk geval mee. Ook Google News ontwikkelaar Krishna Bharat heeft hoge verwachtingen. „De uitgeverswereld kent veel uitdagingen en er is geen ei van Columbus. Maar wij zijn ervan overtuigd dat als we lezers aanzetten méér te gaan lezen, dat een deel van de oplossing kan vormen.”

Cohen ontkent dat Fast Flip een poging is om de uitgevers te vriend te houden. „Onze motivatie ligt puur en alleen in het vinden van nieuwe, betere manieren om informatie online te consumeren. Er is nog veel ruimte voor innovatie op dat vlak en wij zijn daar intensief mee bezig.”

De uitgevers krijgen, net als bij sommige andere Google-activiteiten, een deel van de advertentie-inkomsten die via Fast Flip binnenkomen. Recent is er ook contact geweest tussen de grote Amerikaanse uitgevers en Google over een manier om centraal, via Google, geld te vragen voor online aangeboden nieuws van de grote klassieke uitgevers. Cohen zegt dat er geen verband is tussen beide initiatieven. „Het enige is dat beide ontwikkelingen de uitgevers kunnen helpen, maar ze staan verder helemaal los van elkaar.”

Zelfs als Google zegt dat Fast Flip in samenwerking met grote uitgeverijen als New York Times en Washington Post is ontwikkeld, zullen sommigen niet blij worden van wat ze zien. Want hoe dan ook wordt er weer wat meer originele inhoud via Google verspreid: eerst een kop en een paar regels tekst, nu een screenshot van een pagina met soms zelfs leesbare artikelen daarop. Afhankelijk van hoe web-savvy een uitgever wil zijn, zal deze daarover ofwel heel boos worden, ofwel direct de ontwerpafdeling een nieuw, op Fast Flip gebaseerde layout laten ontwerpen. Maar hoe dan ook is het wederom Google die de koers bepaalt en moeten de uitgevers reageren – net nu de sector zo op zoek is naar een eigen beslissende stap vooruit.

Some interesting data from Nielsen and Editor & Publisher on the online news readership. The results: top 30 news sites see drop in time spent, teens still rely primarily on traditional media and nobody can tell if newspapers that went online-only see a drop in web site traffic.

Over het hoe en waarom woedt inmiddels een behoorlijk debat. Kort samengevat: er zijn nogal wat betrokkenen die niet alleen betwijfelen of zo’n verbod stand houdt maar ook dikke vraagtekens zetten bij de daadwerkelijke vervolgingsmogelijkheden. Daarnaast zijn er experts, zoals entertainmentadvocaat Sander Dikhoff,  die op de morele plicht wijzen om te betalen voor het werk van artiesten. Zijn column vandaag in Sp!ts:

Download

Vooralsnog is “illegaal downloaden” van muziek en filmpjes een contradictio in terminis.

Daar wil de Parlementaire Werkgroep Auteursrecht iets aan doen. De gedachte is als volgt. Zodra er voldoende legale alternatieven zijn, moet er een verbod zijn op onbetaald downloaden (en verdwijnt de thuiskopieheffing).

Ik heb twee stellingen.

1. Het tegenhouden van onbetaalde toegang tot content is ondoenlijk. Irreëel en naïef. Met een ezel achter zich per Concorde verplaatsende feiten aan.

2. Onbetaalde toegang tot content is onwenselijk.

Iemand maakt iets. Jij wilt het hebben. Als die ander het niet gratis aan je wil geven, dan moet je er voor betalen. Vind je de vraagprijs te hoog, dan moet je het niet doen. Niemand verplicht je.

Ik snap overigens best dat iedereen downloadt. Gemakkelijk, anoniem, gratis, geen sancties. Maar het is wel een bewuste keuze. Je kunt er ook voor kiezen om juist die artiest die je blijkbaar de moeite waard vindt wél te honoreren. Ja maar, het meeste gaat naar de platenmaatschappij. Klopt, maar met dat argument in de hand benadeel je en passant toch ook gewoon de artiest. Daar valt niks op af te dingen. Zoals je ook bij niet- doneren aan Unicef helaas niet alleen de strijkstok maar ook de hulpbehoevende raakt.

Ander argument. Downloaden mag gewoon. Klopt, maar ook dat is een gelegenheidsargument. Toen Napster niet meer mocht, ging iedereen naar Kazaa. Dat mocht wel want gegoten in een (juridisch relevant) ander vormpje. O, dus iedereen stapte over uit morele overwegingen? Omdat gebruik van een illegale dienst verwerpelijk is?

Yeah sure. Het zal de meesten een blöde bratwurst zijn of het legaal is of niet. Prima, maar als het je niet boeit of het officieel nou wel of niet mag, dan moet je dat argument ook niet gebruiken. Dan moet je gewoon toegeven dat je het doet omdat het verdomd goed uitkomt, gemakkelijk, anoniem, gratis, geen sancties.

Ach, wat een gezeur allemaal. Je moet zeker met je portemonnee naar een winkel. Dat is zó old school. Where have you been? Digital era. No boundaries!

Of toch wel? Stel, binnenkort hoef je niet meer naar de politie voor je verloren zonnebril. Beter ook want drempelverhogend. Je moet de deur uit en ook nog iemand van vlees en bloed in de ogen kijken. Nee, voortaan stuur je gewoon een mailtje naar je verzekeraar met een cc-tje aan de politie. Half minuutje. En geen hond die ziet of je die Ray-Ban nog op je snufferd hebt. Snel ook dat andere brilletje bestellen. Al met al een paar muisklikken. Waarom niet? Gemakkelijk, anoniem, gratis, geen sancties.

Dikhoff heeft zich verdiept in auteursrecht voor de entertainmentindustrie, zoals de muziekbranche. Hopelijk kan hij op basis daarvan ook zeggen of er parallellen te trekken zijn tussen de muziek en journalistiek werk. Want de strijd die uitgevers voeren tegen partijen waarvan zij vinden dat ze op onacceptabele wijze journalistiek werk doorkopiëren, lijkt wel heel veel op de auteursrechtuitdagingen in de muziek-, games- en filmwereld.

Vrijwel alles wat journalistiek Nederland produceert, is inmiddels gratis online beschikbaar. En daar dus niet alleen in de originele context te lezen, maar tevens relatief gemakkelijk door te kopiëren naar andere platforms. Of op basis van een korte inleiding terug te vinden op Google News. Dat is feitelijk nog heel wat anders dan het downloaden van muziek, maar de parallel tussen de twee praktijken is eveneens duidelijk: er is veel geld gestoken in het maken van creatieve producten en derden gaan er vervolgens mee aan de haal.

Wat als de online-journalistiek het advies van de commissie-auteursrecht opvolgt en haar klanten (de websitebezoekers) eenvoudige betalingsmethodes aanbiedt? Niets meer gratis aanbiedt maar alles slechts tegen betaling? Waarna de overheid de overtreders kan gaan opsporen en laten berechten? Het is precies wat het American Press Institute onlangs adviseerde aan al zijn leden – de kranten.

Het klinkt als een aantrekkelijke oplossing. Maar als aan het realiteitsgehalte ervan voor de muziekindustrie al getwijfeld kan worden, dan zeker voor de journalistiek.