(c) foto Arnhem Direct

De kritiek die jullie krijgen wat betreft de layout en zo kunnen jullie niet afdoen met dat het wel even wennen zal zijn. M.i. leggen jullie nu een kaarsrechte snelweg met dezelfde megatankstations aan met billboards als vangrail voor verkeer wat er niet gaat rijden. Het ene straatje is de andere niet, en dat maakt het juist zo authentiek en iedere bocht en berm heeft zo zijn eigen geschiedenis. Elke community zou zelf de layout en dergelijke moeten mogen bepalen, dan wel naar de hand mogen kunnen zetten. Dan laat Dichtbij ook zien dat ze  lokaal bezig zijn.

Om op jullie metafoor de dorpspomp terug te komen: het geheim zit ‘m niet in de locatie of in de pomp zelf, maar in de bediende: die weet welk praatje de desbetreffende klant wil horen. In dit geval kun je zeggen dat Dichtbij slechts de faciliterende partij is. De pompbediende weet dat het helemaal niet om lokaal nieuws gaat, maar om de mensen die daarbij betrokken zijn en de ‘gevolgen’ daarvan. Over 112 nieuws bijv. zal de pompbediende vooral uitwijden hoe het met het slachtoffer gaat en dat alleen tegen degene waarvan hij weet dat die persoon het slachtoffer kent.

Dat is hyperlokole betrokkenheid en die krijg je never te nooit niet met een proffesionele redactie die voor het laatste nieuws gaat. Daar bind je ook geen mensen mee, maar daar waren jullie geloof ik ook al wel zelf achter.

Liefs, Bernd Ebbo

Geen kaarsrechte snelweg dus, maar heel veel kleine steegjes? We gaan zien hoe ver we kunnen komen – en wat de toekomst werkelijk gaat brengen. Hoe dan ook, dank voor het meedenken!

“It’s very nearly free to start an online news site, but incredibly expensive and time consuming to do it properly.”

Inderdaad, het is doodsimpel om een wordpress-blogje te starten, maar verschrikkelijk arbeidsintensief om er wat levensvatbaars van te maken. Het citaat van Michael Meyer is me uit het hart gegrepen. Meyer breekt op Streetfight, een online magazine over de wereld van het hyperlokale nieuws, een lans voor een wat meer ondernemende aanpak bij de opzet van lokale nieuwssites. Ook daarmee kan ik het hartgrondig eens zijn: veel te vaak wordt bij de opstart meer aandacht besteed aan de inhoud of de techniek, dan aan de commerciële levensvatbaarheid.

Meyer legt uit:

“It won’t surprise many to learn that I’m speaking of the lack of business expertise (and, worse, lack of business earnestness) among independently owned news sites, many of which were founded by people whose only previous work experience was in journalism.”

Je ziet het overal op de wereld: juist omdat het zo eenvoudig lijkt om in te stappen, doen veel mensen of ondernemingen het. Louter en alleen gebaseerd op de gedachte dat een journalistieke (of technische) mogelijkheid uiteindelijk vanzelf wel zal leiden tot een positieve kasstroom. Gewoon omdat het kan, heet dat dan in Geenstijl-taal. Wellicht biedt dat voor sommige projecten voldoende basis, maar dat geldt in elk geval niet voor voor de wereld van de online media. Het resultaat van die denktrant, aldus Meyer:

[They] are quick to name themselves the “publisher” of a news site but seem to always find better uses for their time than seeking advertisers, writing business plans, or analyzing a balance sheet.

En nu kan ik er als journalist heel goed inkomen dat er leukere zaken zijn dan het opstellen van een begroting op door de baas verordonneerde excelsheets (er zijn dagen dat ik er niet mee bezig ben), maar juist dan is het zaak daar iemand anders voor te vinden – of te accepteren dat je inspanning voor eeuwig op het niveau van de vrijwilliger zal blijven hangen. Punt is dat geen enkel hyperlokaal online initiatief kans van slagen heeft als niet ver vóór de livegang heel goed is nagedacht over de verdienmodellen. Zelfs met de allerbeste, niet te missen kwaliteitscontent gaat het dan nog mis. Meyer:

“Taking our content seriously is a basic requirement, but are we taking ourselves (or even readers) seriously if we’re not wholly committed to monetizing it?”

In feite, zo zegt Meyer terecht, doe je juist de journalistiek tekort als je te weinig aandacht besteedt aan de verdienmodellen die er achter moeten zitten.

Lees Meyer’s hele artikel HIER.

The very same day The Guardian put a sudden end to its hyperlocal activities, Dutch “counterpart” dichtbij.nl decided to expand them. Both initiatives experimented with three pilot sites, yet the outcome at this moment is far from the same.

The Guardian’s three platforms in Leeds, Cardiff and Edinburgh were “not sustainable in its present form”, Head of Digital Engagement Meg Pickard blogged on April 27. In other words: editorially okay but commercially not viable.
All but claiming sustainable success at this moment – it is way too early for conclusions like that – the results up to now have given Dichtbij (Dutch for “Close to Me”) faith for some next big steps. From three sites at this moment to more than 100 within the next two months. And, even more exciting, from hardly 10 people today to possibly more than one hundred at the end of the summer.

The three initial pilot sites in Zwolle, Woerden and Eindhoven, were built upon the wish to get answers to three main questions:
1. How far can the aggregation machines get us? (pilot Zwolle)
2. How can we find and activate communities? (pilot Woerden)
3. Which new business models bring us the profit we need to survive? (pilot Eindhoven)

And yes, Dichtbij got the answers. Two of the things Dichtbij found out experimenting, seem to be key to any media success in the near future: a journalistic attitude that fits in the needs of a real community, and the closest possible cooperation between editorial and commercial departments within the organization.

Local teams should consist of entrepreneurial journalists, community managers and sales representatives. All starting from their own excellence, they should work closely together in finding communities, new businesses and the content that attracts the right audiences.

Dichtbij is on the eve of its national launch. Plans indicate that next month, the most crowded area of the country will be covered and only a month later the rest of the country. In an attempt to not overstretch the managerial means of control – and to keep costs as low as possible – Dichtbij will in fact grow step by step. While the first rollout regions will have a full fledged organization, the rest will start with a “light”-version of the website.

As always, bottom line is the question of profitability: the viable business models that Pickard couldn’t find. Yes, any site or blog (be it hyperlocal or not) will have a very hard time being profitable, if the makers do not build a business model before they start building the platform itself. Content may be great, participation may be super, it all comes down to nothing more than hobby if the business doesn’t take off. Money doesn’t fall from heaven, hyperlocal penny’s don’t roll your way by itself.

It is thanks to the conviction that a viable and sustainable new media business will have to step away from the old media-truths, that Dichtbij is making money even before the official introduction campaign was launched. It’s the attitude, stupid!

Bart Brouwers will be telling the whole story on the commercial chances of this Dutch hyperlocal platform during a WAN-based conference in Paris at the end of june. You can already take a sneak preview at eindhoven.dichtbij.nl.

Twee jaar geleden begon de NYT met twee sites, een in Brooklyn en een in New Jersey. Buurtbloggers droegen eraan bij, er was volop steun van de redactie, er was user generated content. Maar dat duurde allemaal niet lang, want negen maanden na de start werden de twee platforms het makkelijke eerste slachtoffer van een ontslaggolf op de redactie van de NYTimes. Weg goede voornemens, weg hoge doelstellingen, weg hyperlokale krant.

“Maar ze helemaal om zeep helpen wilden we ook niet”, herinnert NYT’s Jim Schachtar zich. “We hadden dan weliswaar geen heel goede ervaringen met de platforms – geld kwam er bijvoorbeeld op geen enkele manier binnen – maar we hadden nog steeds het gevoel dat het op een of andere manier iets zou kunnen worden. En dus gingen we op zoek naar een partner.”

Die werd, via een deal met de universiteit van New York (NYU)  wel gevonden voor Brooklyn, maar niet voor New Jersey. En dus sneuvelde die laatste. Het goede nieuws was dat naast NYU ook de City University of New York – met Jeff Jarvis als boegbeeld – wel wilde meewerken. Daardoor is er sinds september, vlakbij de hoofdvestiging van CUNY, een nieuw project, Local East Village.

Maar van harte is het nog steeds niet, althans niet van de kant van de New York Times. Schachtar: “Wij zijn de New York Times, onze core business staat zo ver af van hyperlokaal, dat het vanaf het begin lastig was. En nog steeds is. Ook vandaag nog stoeien we met de formule, hoe kunnen we een nieuwe aanpak vinden die wel beklijft?”

In het begin was het voornaamste doel, logischerwijs, het zoeken naar nieuwe verdienmodellen. Maar die zijn tot op heden niet ontdekt. Er zijn bijvoorbeeld geen advertenties te zien op de twee sites zoals ze nu gemaakt worden. “De kosten om de advertenties te werven bleken hoger dan wat ze ons op zouden leveren. En dan houdt het natuurlijk snel op.” En dus is gaandeweg het doel van de activiteit wat zachter geworden. Geld verdienen is geen missie meer, wel het experimenteren met samenwerkingsmodellen. Zowel richting partners (in dit geval de twee universiteiten) als richting publiek. Ook kon gekeken worden naar nieuwe journalistieke werkwijzen: minder eenrichtingsverkeer, meer wisselwerking.

Maar ook met die bijgestelde doelen bleken de hobbels niet opgeruimd. “Simpel voorbeeld”, zegt projectleidster Mary Ann Giordano. “Als je met een universiteit werkt, heb je te maken met het ritme van zo’n opleiding. Studenten beginnen en kunnen niks. En op het moment dat ze een beetje op stoom zijn, moeten ze al weer weg. Om vervangen te worden door opnieuw een groep die nog niks kan. En dan hebben we het nog niet eens over de vakantieperioden.” Schrale troost is dat – bij gebrek aan investeringsbereidheid bij de krant - beide universiteiten een lokatiemanager leverden, die nu een oogje in het zeil houdt.

Giordano, die de helft van haar tijd aan beide platforms mag besteden, blijft optimistisch, wellicht tegen beter weten in. “We leren echt veel. Bijvoorbeeld hoe je samenwerkt met je publiek. Dat je onderdeel moet zijn van hun leven, moet engagen. En hoe de standaards rond kwaliteit aan het schuiven zijn, wat we wel of niet moeten eindredigeren. Heel af en toe is er ook een bijdrage die het zelfs tot in de krant schopt. En er wordt wat geld verdiend met het geven van cursussen rond bloggen en journalistiek. Maar er zijn ook nog steeds vragen. Wie is eigenlijk de eigenaar van de content? De blogger, de universiteit of de New York Times? Wij weten het gewoon nog niet.” De kostenkant is sinds de samenwerking met de universiteiten wel in bedwang. De bloggers worden bijvoorbeeld niet betaald, tenzij er een stuk in de papieren versie van de Times verschijnt.

Echte onvoorwaardelijke steun van het bedrijf is er ook niet, zo moet Giordano constateren. “Ja, onze hoofdredacteur denkt dat het goed is dat we het doen, maar voor de CEO is het totaal niet belangrijk.” Giordano en Schachtar lijken verrast door de vraag of hun initiatief meer kans zou hebben buiten de New York Times. “Tja, zo’n klassiek mediabedrijf is natuurlijk wel een plek waar alles in consensus moet gebeuren”, verzucht Schachtar. “Dat maakt het lastig voor afwijkende initiatieven. Ik denk zeker dat het buiten de Times allemaal wat ondernemender zou kunnen worden aangepakt.”

En wat zou er gebeuren als de universiteiten zouden afhaken? Stilte. Schachtar kijkt Giordano aan. Guiordano wacht op Schachtar. Dan, aarzelend: “Dan zouden we wel weer nieuwe partners moeten zoeken.”

Het hyperlokale idee blijft ze aanspreken, maar hun verhaal is er een vol van twijfel. En jaloezie in de richting van sommige andere hyperlokale initiatieven. “Als je, zoals bij Patch het geval is, 50 miljoen te investeren hebt, zou het ons ook wel lukken. Dat is geen kunst natuurlijk. Maar als ze het willen redden, zullen ze het wel anders moeten gaan doen. Technisch is het allemaal prima in orde, maar is Patch echt lokaal? Ja, ze brengen lokaal nieuws, maar doen dat zonder ziel. Er zit geen verhaal in hun berichten, je clickt er op als je getriggerd wordt door een nieuwtje, maar er is geen reden om terug te komen. Patch heeft geen aansluiting bij de buurten waar ze voor schrijven.”

Patch heeft inmiddels tientallen platforms in het land en heeft een ambitieus uitrolschema. In Manhattan zijn ze nog niet gesignaleerd, wel in het omliggende gebied. Ook actief in het stadscentrum zijn DNA Info, Examiner en Outside.in. Alle drie op een geheel eigen wijze trouwens: de eerste bloggend, de tweede erg commercieel en de derde volledig gebaseerd op een aggregatiemachine.

“En dat is allemaal niet voor niets”, bezweert Giordano. “Natuurlijk zal niet iedereen het redden, maar er moet toch een markt zijn voor dit soort journalistiek?” Dan, optimistisch ineens: “De bloggers hebben de content, maar geen publiek. Wij hebben geen lokale content, maar wel een enorm publiek. Dat moeten we toch bij elkaar kunnen brengen?”

Hyves, het Nederlandse vriendennetwerk met ruim 10 miljoen accounts, heeft zich de laatste jaren vooral laten zien als een prima plek voor alle online sociale contacten. Maar tegelijkertijd heeft het zich ontwikkeld tot een ideaal beginpunt voor location-based services. Er ligt een schat aan lokatie-gegevens binnen de Hyves-muren. Net als bij ons, alleen is de nadruk verschillend: de een sociaal, de ander wat klassieker op nieuws gericht. Ziedaar de kansen.

Het kan niet anders dan dat de social media specialist en de nieuws en informatie specialist elkaar in het hyperlokale gaan ontmoeten. De WieWatWaartjes krijgen relevantie door ze te combineren met het nieuws waar ze over reppen. En het nieuws zelf krijgt inhoud door de (sociale) conversatie die eromheen plaatsvindt.

De mogelijkheden zijn oneindig. Er breken mooie tijden aan.

Tegen die achtergrond was het stuk gisteren op de site van Goodtree Company hoopgevender. Onder de kop “Hyperlocal 2.0″ (ja, hoewel het pas goed een jaar in zwang is, is het blijkbaar al tijd voor een grote nieuwe release) zoemt de auteur – sorry, ik vind geen naam – in op een aantal succesfactoren. En laten dat nu net de punten zijn waar wij ons bovenmatig op concentreren. Lekker. Lees hier alles.

Trouwens, de grafische weergave van het hyperlokale speelveld (overgenomen van GoHyperlocal) is mooi genoeg voor een doorplaatsing:

Genoemde gedragskenmerken zijn trouwens zeker niet alléén op hyperlokale activiteiten van toepassing. Eigenlijk spelen ze een rol bij alle veranderingsprocessen waar oude media momenteel middenin zitten.

Bijgaande presentatie bestaat uit twee delen. Het eerste stuk gaat in op de eerste ervaringen met de pilots in Zwolle, Heino, Woerden en Eindhoven. Zie daarvoor ook verschillende eerdere blogposts op dodebomen.nl. Het tweede deel behelst de 20 gedragsregels. De presentatie is gegeven op 8 oktober 2010, tijdens het World Editors Forum in Hamburg.

23 maart 2010, Hilversum. Pas op, het zijn wel meer dan 20 minuten hyperlocal talk… Meer video’s van dit hyperlokale evenement bij iMMovator.