Tien studenten presenteerden hun voorstellen en hoe verschillend de plannen en presentaties ook waren, ze hadden één ding gemeen: ze waren, in de ogen van Jarvis, allemaal veel te bescheiden. “Klop jezelf op de borst, ben niet te voorzichtig. Schaam je er niet voor inhalig te zijn. Dat is precies wat die investeerders verwachten.” Het geheel had wel wat weg van de wijze waarop enkele tientallen initiatieven in Nederland zich onlangs presenteerden voor het stimuleringsfonds voor de pers. De een wat succesvoller dan de ander.

De presentaties van vandaag waren een soort laatste repetitie voordat ze – volgende week – officieel aan een jury moeten worden gepresenteerd. Het is het sluitstuk van de opleiding. En hoewel er, getuige ook de businessmodellen die in de presentaties naar voren kwamen, ruim aandacht is voor het ondernemende deel van de journalistiek, heeft Jarvis toch besloten die tak nog wat meer gewicht te geven door de start van een heuse opleiding entrepreneurial journalism. De klassen beginnen in januari, de werving van studenten is in volle gang.

De presentaties – die gezien de aard van Jarvis’ recente journalistieke keuzes logischerwijs bijna allemaal een (hyper)lokale inslag hadden – mochten vijf minuten duren en dat viel nog niet mee. Slechts één student haalde het binnen die tijd en dat zal dus volgende week scherper moeten. Wat kwam er zoal voorbij?

Een tijdschrift dat is samengesteld uit het materiaal van bestaande weblogs en al een tijdje op de markt is. Vol trots meldde de maker dat het decembernummer voor het eerst geld oplevert, maar tegelijk toegevend dat hij nog heel ver van een werkend verdienmodel is.

Een (betaalde) game voor nieuws, waarbij telkens vragen rondom de actualiteit beantwoord moeten worden. Met elementen van competitie, samenwerken, kennis en fun. Een goed idee, maar afgaande op de presentatie nog heel ver van een werkend, aantrekkelijk model. Heel zelfverzekerd vertelde de maakster dat dit spel “de journalistieke crisis zou kunnen oplossen”. Nou, zei Jarvis, “zover zijn we nog niet denk ik. Maar je maakt wel handig gebruik van een in die crisis geboden kans.”

Een weblog voor Staten Island, een van de vijf New Yorkse hoofdwijken waar momenteel welgeteld één krant en geen enkel professioneel blog actief is. Een kansrijk gebied voor nieuws, zou je zeggen. Toch komt ook dit platform maar moeizaam van de grond, reden voor de bedenker om geld te zoeken om bloggers in dienst te kunnen nemen.

Een tool om bloggen op een tablet makkelijker en gebruiksvriendelijker te maken. Door meer in te zetten op de specifieke eigenschappen van de tablet (zoals de iPad), kan het bloggen zelf ook een verdiepingsslag krijgen. Logische gedachte, maar technisch gezien nog niet zo heel eenvoudig te realiseren. En bovendien wil je natuurlijk met je blog ook een laptop-publiek blijven aanspreken: lastig.

Een kwartaalblad voor kwaliteitsfotografie, waarbij de onderwerpen en zelfs de opdrachten aan fotografen geheel door de lezers gestuurd worden. Een soort spot.us, maar dan voor fotografie. En bedoeld voor de Franse markt, niet toevallig vanwege het feit dat de inbrenger van het idee een Franse uitwisselingsstudent is. Het verdienmodel zit ‘m erin dat gebruikers vooraf een donatie geven, waardoor er altijd geld is (of zou moeten zijn) om het blad te maken en nooit achteraf pas de balans hoeft te worden opgemaakt. Eigenlijk wilde de bedenker er een non-profit plan van maken, maar dat werd hem snel uit het hoofd gepraat. Jarvis: “Je bent hier om te leren hoe je geld verdient, dus maak er maar gauw een winstgevend geheel van.”

Een koppeling van relevante databases aan nieuwswebsites. “Databases leveren veel traffic op”, aldus de inbrenger van het idee. “Sterker nog, data is nieuws.” En dus loont het de moeite om een manier te bedenken om die enorme hoeveelheden informatie op een logische wijze te koppelen aan een nieuwsplatform. Technisch nog een heel gedoe en ook qua vormgeving en presentatie geen sinecure. Om nog maar te zwijgen over de vraag hoeveel die nieuwssites ervoor zouden willen betalen. Maar al die vragen zijn voor de bedenker natuurlijk juist reden voor zijn investeringsaanvraag.

Een mooie, inspirerende middag, die gaandeweg ook nog een bulk informatie voor mijzelf opleverde. Plus de kans om Jarvis zelf alles te vertellen over de status van onze eigen hyperlokale initiatieven. Het was Jarvis tenslotte die mij, een dik jaar geleden, op het spoor zette van het hyperlokale traject en me gaandeweg tips is blijven geven. Het voorlopig oordeel van de meester is, zowel over de opzet als de uitwerking tot dusver, trouwens zeer positief. We zijn over naar de tweede klas.

Jarvis’ presentatie (gemaakt met interessante nieuwe software van Prezi) vond plaats in het Forum on Communication and Society (FOCAS) van het Aspen Institute.

Jarvis en zijn collega’s hebben tot nog toe vooral gefocust op het hyperlokale nieuws. Niet omdat dat belangrijker of kansrijker zou zijn dan het landelijke, internationale of thematische, maar “omdat je toch ergens moet beginnen”, aldus Jarvis. De eerste – en meest gevoelige – vooronderstelling van waaruit de gedachten zijn ontwikkeld, is een krantenloze samenleving. In zo’n situatie, zegt Jarvis, zouden de nieuwsweblogs met een alternatief op de proppen kunnen komen. Niet alleen vanwege het belang van de journalistiek, maar ook om er geld mee te gaan verdienen.

Alle details van de strategie die de CUNY-ploeg heeft ontwikkeld, zijn te vinden op newsinnovation.com. Veelbelovend is het alvast dat Jarvis – “na veel onderzoek” – tot de conclusie komt dat een groep samenwerkende weblogs in een grootstedelijke gemeenschap (zo’n 5 miljoen inwoners, de grootte van Boston) na drie jaar een jaaromzet van zo’n 40 miljoen euro zou moeten kunnen draaien. Met een winst van zo’n 13 miljoen. En dat allemaal met meer dan 400 medewerkers, de helft daarvan redactie.

Jarvis is ervan overtuigd dat als zo’n structuur zou bestaan, dit niet alleen bloggers zou aantrekken, “maar ook al die vele, vele journalisten die hun baan gaan verliezen of dat al gedaan hebben. Ze zullen erdoor geïnspireerd raken en ook in deze nieuwe business stappen.” Het is niet ondenkbaar, maar misschien ook een beetje optimistisch? Het is alsof je een mooie nieuwe stad bouwt om mensen aan te trekken die voorheen nooit aan zo’n woonplaats hadden gedacht maar er nu graag willen wonen en meteen hun specifieke vaardigheden inzetten om de nieuwe stad nóg mooier te maken. In de categorie: het kan gebeuren, maar er is wel wat voor nodig.

Ook interessant, maar dan op een totaal ander niveau, is de lange lijst met voorbeelden van zakelijke kansen die Jarvis in zijn presentatie oplepelde. Onder de opties natuurlijk de bekende micropayments en abonnementen, maar ook zaken als onderwijs, lidmaatschappen, cadeaubonnen, donaties, premium producten, e-commerce, advertentienetwerken en zelfs cafés.

De meest kritische opmerkingen kreeg Jarvis over zijn “ondenkbare” aanname dat we het uiteindelijk helemaal zonder kranten zouden moeten stellen. Hij zou er, althans volgens sommigen in het publiek, beter aan doen om zich op beide werelden te richten en de kranten niet al te snel te vergeten. Jarvis zelf liet zich er niet echt door uit het veld slaan. “Hoe dan ook, er zal een periode van chaos komen, maar uit die chaos zal een structuur ontstaan waar we heel blij mee kunnen zijn.”

Nog veel meer, inclusief bewegende beelden, op de site van FOCAS, op twitter en op The Ground Report. FOCAS gaat nog door tot woensdag. Bedoeling van het forum is om diverse bedrijfsmodellen te benoemen die de journalistiek in de toekomst overeind moeten houden.

UPDATE: interessante analyse van Jarvis’ ideeën op Techcrunch. “Save the Local News with Spreeadsheets“.

Deze blogpost is, behalve een inleiding in de kern van Augmented Journalism, vooral ook een uitnodiging om bij te dragen aan de invulling van het nu nog lege speelveld.

Journalism has to reinvent itself. It sounds almost like a mantra, not only because it is practically the only thing new bloggers and old journalists agree upon. Journalism has to reinvent itself. Indeed, it has to. But up to now, that’s where the common understanding stops. Heavily disputed are questions like how, when, in what, and even why.

If you look at the best qualities of the blogosphere and those of the world of the classical newspapers, then one thing is sure: combined they would be able to restore the reputation of journalism. But then again, you only have to read Jeff Jarvis’ Buzzmachine to know just how divided both worlds actually are.

The world has known the concept of augmented intelligence since the 1960′s, recently we all discovered augmented reality, what we now need is Augmented Journalism.

So let’s take the strong investigative roots, in depth reporting and power of the facts from the old world, and combine it with the transparancy, interaction, speed and connectivity of the new one. And moreover, let’s finally place the involved, knowing and interested audience on a pedestal and work together for even better results. Augmented Journalism is where bloggers and reporters meet and society can benefit from the best practices of the two of them.

Augmented Journalism is all about a stronger relationship between journalists and their audience. Journalists must stop being the all-objective ivory tower bystanders who bring the facts as they occur and who give (or don’t, if they are not willing to) an incident the label “news”. Journalists – as bloggers have understood – should be part of society and open for the input of participating members of society. They should stop regarding themselves as the only true gatekeepers of the news & opinion business, and start giving the context needed to keep society rolling. In short, professionals and amateurs can come toegether in the process of journalism, but only if both can adopt a new attitude. In the end, Augmented Journalism shall be rewarding and might even be a way to get the business back in journalism.

The plan is to write a book on Augmented Journalism, and give the visitors of True/Slant an active part in it. True/Slant is offering its audience – being journalists, bloggers or none of both – to participate in the very process of writing: framing the playing field, improving the thoughts and all together reaching a sustainable definition of Augmented Journalism.  It will hopefully result in a book that is built upon the knowledge of many and in that way will be the first proof of Augmented Journalism’s power.

True/Slant’s subtitle is saying: “News is more than what happens“. Augmented Journalism is too.

Natuurlijk, het is een beetje flauwe klassieke filosofische vraag, maar ik moest er vandaag aan denken toen ik Howard Weaver en Jeff Jarvis zag discussiëren over de vraag wat nieuws tot nieuws maakt. In het verlengde van de bomenvraag: stel dat op een verlaten landweggetje midden in Frankrijk een eenzame man zich in zijn deux chevaux tegen een boom dood rijdt, is dat dan nieuws? Of wordt het pas nieuws als een verslaggever er nieuws van maakt?

Howard Weaver zwengelde de discussie aan op twitter:

“Is it news if it’s not reported? I don’t think so.”

Jarvis was er op zijn eigen weblog als de kippen bij voor een nuancering, die vooral inging op de verschillen tussen (betaalde) journalisten en bloggers.

“I’m all in favor of having journalists; I’m teaching them. But what’s hard to face is that the news can go on without them. They’re the ones who need to figure out how to make themselves needed. They can and they will but they can no longer simply rest on the press and its myths.”

Waarop Weaver zijn standpunt nog wat nader toelichtte:

“Of course “news” doesn’t have to be professionally reported to exist, but I continue to maintain that it has to be reported. Otherwise, *everything* is news. While that’s correct in some obscure semantic or etymological sense, it would also mean that *nothing* is news. Something distinguishes “news” from “events.” They are not the same; if they are, we’re so completely post-modern, disaggregated and disconnected that nothing matters. I also believe that the talent, intelligence and experience of the observer/reporter matters. If she’s better than average, the report will be more useful and more important, in the aggregate.”

Een enigszins elitaire visie op de rol van de journalist, als je het mij vraagt. Ja, in een ideale wereld kunnen getalenteerde, ervaren en intelligente verslaggevers het verschil maken. Voeg daar nog een flinke dosis enthousiasme en nieuwsgierigheid aan toe en je hebt bijna de beschrijving van de perfecte journalist. Maar hoeveel van dat soort zouden er rondlopen?

Inderdaad, nieuws wordt pas nieuws als er nieuws op staat. Dat wil zeggen: als het ergens publiek gemaakt wordt. Maar daarmee is nog niet al het nieuws het resultaat van een strak, door professionele journalisten beheerd nieuwsproces.  Sterker nog, dat wordt het steeds minder.

Niet iedereen kan er een beroep op doen, als het aan Cardin ligt. Het zou alleen gelden voor papieren kranten zonder winstoogmerk, die zich richten op “lokale, nationale en internationale nieuwsartikelen die van belang zijn voor het grote publiek”.

Volgens Zachary M. Seward van Nieman Journalism Lab is de reikwijdte van dit voorstel bewust beperkt gehouden tot de papieren kranten. Cardins woordvoerster: “A lot of us believe that newspapers are the ones that do the actual reporting on issues.” Het is een geluid dat ook in Nederland breed hoorbaar is: de hele Nederlandse journalistiek teert op de grote krantenredacties en als die verder afkalven, zou de hele Nederlandse journalistiek daar dus extra last van hebben.

Inderdaad, traditioneel komt veel uniek nieuws van de kranten. En het klopt ook dat veel nieuws dat we dagelijks tegenkomen op radio, tv en op websites zijn oorsprong in die kranten heeft. Maar dat betekent nog niet dat die situatie permanent en onveranderbaar is. Integendeel, de praktijk van vandaag laat zien dat meer en meer nieuws wordt gegenereerd door onafhankelijke (al dan niet traditioneel-journalistieke) weblogs en dat het juist de kranten zijn die hier een bron aan hebben. Dat geldt, aldus Seward, ook voor de VS: “It’s hard to imagine the future of non-profit journalism is in print.”

In de debatten in de VS over de wet-Cardin klinken twee bezwaren het luidst door. Ten eerste vinden de commentatoren het onwenselijk dat de overheid de kans krijgt om te bepalen wie er wel of niet aanspraak kan maken op zo’n regel en ten tweede zou zo’n reddingspoging averechts werken omdat het het onvermijdelijke slechts uitstelt. Het argument dat belastingvoordeel nooit voldoende oplevert om het verschil te maken tussen overleven en omvallen, klinkt minder luid. Net als in Nederland trouwens, waar NVJ en Nederlandse Dagblad Pers ook al herhaaldelijk voor btw-verlaging voor kranten hebben gepleit.

De eerste groep bezwaren is in Nederland ook lang aan de orde geweest, maar lijkt nu (tijdelijk?) ingehaald door de oproep van journalistieke grootheden als Henk Hofland om een keer een oogje dicht te knijpen. Het is zelfs ronduit salonfähig om het in dit verband wel op te nemen voor de kranten en niet voor een journalistiek platform als internet. Kranten vormen in deze theorie immers de basis van alles. Nogmaals, áls dat al het geval zou zijn, dan houdt dat nog niet in dat dat altijd zo blijft. Een twijfwelachtig argument dus.

De andere bezwaren zijn minstens zo interessant. In de woorden van Jeff Jarvis: “The real danger here is that these rescue attempts delay the inevitable. The sooner that papers reinvent themselves for the new age, the better. If this delays that inevitability, papers will only languish in the past and others will come and overtake them.”  Met andere woorden: een goedbedoelde reddingspoging zou wel eens een dramatische afloop kunnen hebben.

Zoals zo veel sectoren ontwikkelt ook de nieuwsbusiness zich met horten en stoten. Dat is soms een pijnlijk proces, zeker voor ons betrokkenen. Niet alles wat ooit was kan altijd blijven bestaan, dat begrijpt iedereen. Lastiger wordt het om te accepteren dat dat waar we al die jaren zoveel waarde aan hebben gehecht, dreigt om te vallen. Krantenbedrijven zijn, zo wordt terecht geroepen, geen koekjesfabrieken. Uitgevers runnen een gewone business met winst- en verliescijfers, maar de redacties die hieraan verbonden zijn spelen een belangrijke rol in het democratisch proces. 

Er is alle reden daar zuinig op te zijn. Maar die constatering mag nooit sentimenten losmaken die een normale ontwikkeling van de bedrijfstak structureel in de weg gaan staan.

Rosenblum was – na het afzeggen van Jeff Jarvis, die naar verluidt vergeten was zijn vliegticket op tijd af te halen – de grootste coryfee van DNA2009, het jaarlijkse congres dat zich richt op Digital News Affairs, dit keer gehouden in Brussel. Veel nieuws hoorden we niet van hem, maar zijn uithalen gaven de halfgevulde zaal wel stof tot nadenken.

Kern van de boodschap: niet alleen de bomen waarop de krant gedrukt wordt zijn dood, dat geldt volgens Rosenblum tevens voor de kranten zelf. En niet over 5 of 10 jaar, maar nu. Er eigenlijk maar één oplossing voor al die ellende, zo liet hij aan ieder die het horen wilde weten: rigoreus kappen met die oude business – en wel onmiddellijk. “De toekomst is aan hen die de nieuwe technologieën omarmen. Doe je dat niet, dan ben je definitief weg. Er is geen ontsnappen aan.”

Rosenblum maakt de vergelijking met de tijd van Gutenberg, toen de “oude wereld” ook maar nauwelijks kon geloven dat ze op het punt stond een nieuwe tijd binnen te treden. Handgeschreven boeken konden toch nooit vervangen worden door die gedrukte pulp?

Natuurlijk, Rosenblum overdrijft. Kranten zijn net zo levendig als de journalistiek waaruit ze zijn samengesteld. Zo lang er enthousiaste dagbladjournalisten zijn die door hun leidinggevenden in staat worden gesteld hun publiek elke dag weer met verrassende reportages te verblijden, is nog niet alles verloren. Een zombiebestaan leiden ze (nog) niet.

Maar dat laat onverlet dat overal in de westerse wereld de basis onder kranten en de concerns die ze uitgeven, in rap tempo afbrokkelt. En dat veranderingen à la Gutenberg wel degelijk aan de orde zijn.

Maar zelfs als deze mediabedrijven zouden erkennen wat Rosenblum bedoelt, zitten ze met een immens probleem: als ze per direct zouden stoppen met wat ze doen zijn ze niet alleen hun inkomsten maar hun hele bestaanrecht kwijt. En dat is iets meer dan een detail.

Daar bovenop legt Rosenblums overdrijving nog één aspect pijnlijk bloot: er zijn weinig voorbeelden uit de geschiedenis waarbij een oude, door de vooruitgang ingehaalde industrie zichzelf opnieuw wist uit te vinden.

UPDATE: Meer over dna2009:

De Nieuwe Reporter 1, 2, 3, 4

Rethinking Media 1, 2, 3, 4

Tim Overdiek (NOS)

En dat is extra opvallend omdat Google-baas Eric Schmidt een maand geleden nog liet weten voorlopig geen heil te zien in investeringen in kranten, omdat hij niet zou weten hoe ze te redden zijn. ”I wish I had a brilliant idea, but I don’t“, zei Schmidt tegen Fortune.

Toegegeven, met een nieuwssite blijft Armstrong veel dichter bij huis dan Schmidt met kranten zou doen, maar het is in elk geval een stap in de (verwachte en veel besproken) journalistieke richting. Patch is – afgaande op de lijst van medewerkers en niet te vergeten de adviesraad met Phil Meyer en Jeff Jarvis – een serieuze onderneming.

Het doel van Patch is om, vanuit een combinatie van professionele journalisten en veel lokale input, de oude dorpskrant een nieuw jasje te geven. Wat ze er zelf over zeggen:

We want to make your life better by giving you quick access to the information that’s most relevant to you. Patch makes it easy to:

• Keep up with news and events
• Look at photos and videos from around town
• Learn about local businesses
• Participate in discussions
• Submit your own announcements, photos, and reviews

Vooralsnog is het initiatief dat slechts operationeel is in drie stedelijke gebieden in New Jersey, maar de ambities gaan verder. Ook die van Armstrong zelf, zo is op de site te lezen: “Polar invested in Patch because Tim believes that Patch should be in every community in America, and wants Patch in his town.” Trouwens, wie een eigen Patch wil, kan zich gewoon melden: community@patch.com. Vooralsnog zal dat overigens vooral binnen de grenzen van de VS gelden.

Stel dat die ambities oprecht zijn en dat Patch zich verder kan ontwikkelen, dan zijn er twee vragen die zich aandienen: zit hier de hand van Google achter en – belangrijker – zit hierin de redding voor de journalistiek?

Voor Google is de Polar-constructie relatief veilig. Er kan geproefd worden aan een stap die Google zelf vooralsnog niet wil zetten, zeker niet in de klassieke krantenbusiness (Schmidt: I don’t think our purchasing a newspaper would solve the business problems. It would help solidify the ownership structure, but it doesn’t solve the underlying problem in the business). En tegelijkertijd krijgt Google voet aan de grond in een deel van de advertentiemarkt (hyperlokaal) waar het bedrijf op dit moment niet erg sterk is.

Stel dat het Polar – en daarna Google wellicht ook zelf – op deze manier lukt om rendabel journalistieke voorzieningen in kleine gemeenschappen te herintroduceren, dan is dat zeker goed nieuws voor de sector. Maar het is natuurlijk onzin om hier meteen alle heil van te verwachten. En als het al bijdraagt aan de redding van de lokale journalistiek, dan hoeft dat nog allerminst de klassieke lokale uitgeversmarkt te helpen. Owen Thomas noemde het op zijn weblog al het Paard van Troje: Patch lijkt een cadeautje aan de gemeenschap, maar ondertussen is het een aanval op de traditionele nieuwsbusiness.

Afgelopen vrijdag hoorden we weer een mooi oude media-voorbeeld: directeur Jacques Kuyf van de FD Mediagroep mocht in zijn eigen (BNR-)programma Mediazaken uitleggen hoe het precies zat met de bezuinigingen in zijn bedrijf. Behalve de normale opmerkingen (wegblijvende adverteerders, daardoor minder personeel, maar toch aanhoudende kwaliteit voor de lezers en luisteraars, etc) gaf hij ook weer eens een plaagstootje richting Google. Na de constatering dat kwaliteitsjournalistiek nooit gratis kan zijn, zei hij letterlijk: “Alle Googles en telefoonbedrijven die onze inhoud ruimhartig doorsturen om hun klanten te bedienen, zullen op termijn wat mij betreft moeten gaan betalen.”

Hij gaat de deurwaarder langssturen?

Het was zeker niet de eerste keer dat Google de wind van voren kreeg. En het zal ook niet de laatste keer zijn. Meest in het oog springende criticaster in Nederland is voorzitter Kees Spaan van de Nederlandse Dagbladpers (NDP). Hij laat geen mogelijkheid onbenut om te roepen dat Google en consorten de grote boeven van medialand zijn. En wel vooral omdat ze gratis zouden meeliften op de kwaliteit die de verzamelde oude media tegen hoge kosten weten te leveren.

Klinkt als Kuyfs deurwaarder.

Ook de NVJ deed onlangs een duit in het zakje. In een brief aan de Commissie-Brinkman (Innovatie en Toekomst Pers, zie eerdere blogpost) meldde ze dat er partijen zijn, “die (zeer) goed geld verdienen op het net, maar dat zijn niet de nieuws- en opiniemakers, maar de providers, telecombedrijven, zoekmachines en (geautomatiseerde) verzamelsites, die daarbij gratis profiteren van de inspanningen van de makers.” Door de auteursrechten ook online beter te regelen, wil de NVJ een deel van de winsten van derden doorsluizen naar de makers.

Ah, ook hier lijkt weer een deurwaarder in beeld te komen.

De zorg is dus dat dure oldskool-krantenredacties al het werk doen en Google er vervolgens mee aan de haal gaat.  En hoe vaker (en langer) Google dat doet, des  te groter de kans dat het grote publiek denkt dat kranten helemaal niet meer nodig zijn.  En dat is – in de ogen van de bezorgden – vreemd en gevaarlijk tegelijk, aangezien Google zelf helemaal niets produceert, maar slechts als doorgeefluik fungeert. In de woorden van Kees Spaan: lezers zouden moeten beseffen dat er op tv en op internet nauwelijks nieuws zou zijn als die krantenredacties dat niet zouden maken.

Daar heeft Spaan natuurlijk een punt. Maar wel een punt dat al gemaakt werd toen tv pas net bestond en dus nauwelijks kan gelden als de oorzaak voor het recente verval van de dode-bomenindustrie. Bovendien: kunnen Google en consorten wel echt van diefstal beticht worden, aangezien ze doorgaans hun bronvermeldingen keurig op orde hebben en meestal niet meer doen dan de oorspronkelijke vindplaats (met kop en aanhef) doorgeven? Is het niet gewoon zo dat kranten de boot hebben gemist, deze aan de nieuwe internetpartijen hebben gelaten en nu dus ten onrechte klagen over de inventiviteit die ze eigenlijk zelf hadden moeten hebben?

Het auteursrecht in de digitale omgeving is een aflopende zaak, zo constateerde ook Herbert Blankesteijn onlangs op Pluspost. Er zullen de komende tijd vast nog wel wat succesjes geboekt worden in de strijd tegen het illegaal doorplaatsen van artikelen, er zullen veroordelingen volgen en zelfs zal hier en daar een enkele deurwaarder zijn geld kunnen ophalen, maar op termijn is die oorlog simpelweg niet te winnen. Er is een nieuwe realiteit aan het ontstaan, die op den duur ook nieuwe wetgeving vergt.

En ja, kranten doen er dus beter aan met wat minder angst en veel meer hoop naar Google te kijken. Soms door wat goede ideeen te kopieren, dan weer door er mee samen te werken maar bovenal door inspiratie op te doen uit de vraag van Jarvis: wat zou Google doen…?