Het brengt de inhoud van de NYT overal op de wereld, in een oneindige variëteit aan platforms. Dagbladen, weekbladen, magazines, online en inderdaad op iPad. De International Herald Tribune – nauw verbonden aan de Times – is de eerste die de iPad-app heeft geïmplementeerd. Het duurde 6 maanden om te bouwen, maar dat heeft niet gezorgd voor een erg vernieuwende aanpak. De IHT-app heeft niet alleen heel veel weg van die van de New York Times, het is ook nog een uiting die in alles nog de printtitel uitstraalt. Goed, er komt af en toe een filmpje voorbij, maar dat is het dan ook wel.

Volgens Michael Greenspon, bij de Times verantwoordelijk voor syndication (waar ook dit initiatief onder valt), is het juist van belang om dicht bij het oorspronkelijke werk te blijven. Daarnaast vindt hij dat je als krant altijd moet gaan naar waar je publiek zich bevindt. “Vervolgens blijkt dat sommige van die initiatieven geld kunnen opleveren en andere niet. So be it.”

Radio 1 (Lunch, 7 januari 12:15 uur:

Op internet lezen over wat er bij de bakker in je straat gebeurt, daar vervolgens een blog over schrijven, waar je buurman dan weer een foto bij plaatst. Zo moet het er een beetje uit gaan zien, het nieuwe hyperlokale online platform van de Telegraaf Media Groep. We praten erover met Bart Brouwers, hij staat sinds een paar dagen aan het hoofd van deze nieuwe onderneming. Audiofragment.

Editor’s Weblog gaat onder meer in op aspecten van het bedrijfsmodel:

Brouwers feels that a hyperlocal network has the potential to make money from highly targeted advertising. Paid content is a possibility, but it would not be the basis of the network’s revenue stream: “maybe 90% of what we are doing will be free.” With regards to advertising, Brouwers thinks that there is potential for more innovative and profitable methods. “I do believe in intelligent ways of mixing advertising with journalistic content,” he said, “as long as you are able to stay independent and be clear to your audience what is paid for.” He referred to the way that True/Slant incorporates advertising: the ads are written in a blog style and provide more information than a banner or pop-up ad could, but they are clearly distinguished from other content (see here for an example.) Het hele interview.

Rondje Pavlov benadrukt de noodzakelijke vernieuwing in medialand:

Er moeten nieuwe aanpakken en modellen komen om geld te verdienen met journalistiek. Eén iemand die klaar staat om die uitdaging aan te gaan is Bart Brouwers. De voormalig hoofdredacteur van De Limburger en Sp!ts gaat per 1 januari een nieuwe rol vervullen bij Telegraaf Media Nederland. Aan hem de taak om te kijken of een hyperlokale insteek de oplossing is voor de journalistieke crisis. Het Rondje van Pavlov sprak met hem. Het hele interview.

(c) Lara-King

Na de reactie van Marije van den Berg van gisteren, vandaag aandacht voor een heel andere visie op de ontwikkeling van een hyperlokaal online platform.  Jaap den Ouden en Emiel Elgersma, freelance journalisten verbonden aan Mediacontainer, zouden de blik vooral richten op de dorpen. En daarbij gebruik maken van (ex-)journalisten die zich niet meer thuis voelen bij de oude media, of daar op een of andere manier weggesaneerd zijn. Hun gedachten:

Blijf weg van de grotere steden, daar zijn al genoeg online activiteiten. Er is her en der een kaalslag in de regio’s, er wordt heel, heeel, veel nieuws gemist uit de dorpen. De mensen zijn het zat, alleen er is weinig alternatief - behalve huis aan huis bladen (die het gat erg goed opvullen, dus daar zijn misschien samenwerkingsmogelijkheden).

Naast het brengen van lokaal nieuws, moet er een community zijn, waar mensen elkaar kunnen vinden. Een ning-achtige omgeving waar ook ruimte is voor lokaal verenigingsnieuws, of het uitwisselen van ideeën en opinie. Zo stimuleer je ook eigen bijdragen (blogs, foto’s, filmpjes). Bestempel het niet als journalistiek, want 1) dat is het niet; 2) dat willen die mensen ook niet doen, ze hebben al een baan. Maar zorg er voor dat er plaats is voor berichten over wat zij interessant vinden.

Om bezoekers te trekken, moet je gebruik maken van Speurders. Op marktplaats zoeken meeste mensen toch vaak in een straal van 10 km ofzo. Zorg dat je een lokale marktplaats hebt, maar die ook dus breder kan zoeken (niet gevonden, maar wel in een straal van 20, 50 100 km, via Speurders).

Ga op zoek naar de ontevreden (ex-)journalisten die graag over hun eigen omgeving schrijven, de mores van de lokale politiek kennen en echt journalistiek willen bedrijven. Maak een netwerk door het hele land met dorpen die met de community gaan experimenten. Laat ze ook video’tjes maken, zorg voor Kodak Zi8-jes voor iedereen + crashcursus internet, video/foto en bloggen.

Zorg er ook voor dat die lokale journalisten nieuws kunnen doorplaatsen naar een groter medium, zoals de Telegraaf. Een pagina per dag met de beste lokale nieuwtjes die interessant zijn voor groter publiek. En natuurlijk is de Telegraaf ook dol op verhalen uit de regio die soms maar al te bizar zijn. Verbodje hier of daar van een of andere burgemeester, is altijd scoren.

Dank Emiel en Jaap, wederom zeer bruikbare gedachten. Ook voor jullie opmerkingen geldt natuurlijk dat ze vooral ingaan op de inhoudelijke mogelijkheden en minder kijken naar de verdienmodellen. Ben benieuwd of jullie daar ook gedachten over hebben. Zeker in relatie tot jullie (terechte) nadruk op de bouw van een community, kan daar wellicht iets moois uit ontstaan.

Ja, natuurlijk zijn er al veel online activiteiten in grote steden. Toch zou ik daar niet zo snel willen wegblijven. Niet alleen om commerciële redenen trouwens, maar misschien nog wel meer om inhoudelijke. Er gebeurt veel dat de moeite waard is, er zijn veel mogelijkheden voor koppeling van nieuws aan interessante andere informatie en er is een groot aanbod aan nieuwsbrengers, de boodschappers dus. Los daarvan: wie – zoals ik – pretendeert een landelijk dekkend netwerk van lokale platforms te kunnen opzetten, kan het zich simpelweg niet permitteren om de steden links te laten liggen.

Het idee om (al dan niet ontevreden) ex-journalisten een nadrukkelijke rol te geven is aantrekkelijk. Zij zouden bij wijze van spreken de voorhoede kunnen vormen van het netwerk, waarbij ze de rest van hun lokale community op sleeptouw kunnen nemen. Voorwaarde is dan wel dat deze mensen een betrokken rol in hun lokale community moeten spelen én dat ze afscheid kunnen nemen van een aantal oude waarden in de journalistiek. Een belangrijke daarbij wat mij betreft: de achterhaalde gedachte dat een artikel af is op het moment dat de journalist de knop “publish” indrukt. Nee, in de nieuwe context is een verhaal nooit af. Het kan altijd beter, mooier, scherper, genuanceerder – en daarvoor hebben we dringend behoefte aan de alom aanwezige experts die zich geen journalist willen noemen. Professionals en amateurs, de vakmensen en de inhoudelijke experts: samen zullen ze het moeten gaan doen.

Marije van den Berg

Waar zou een lokale informatieverzamelaar aan moet voldoen?

Naar mijn idee komt zo’n hyperlokaal initatief echt tot zijn recht wanneer er op een of andere manier actie(s) aan berichten verbonden zijn. Wanneer het medium betrokkenheid om weet te zetten tot actie.

Mijn ideale lokale nieuwsvoorziener is op zoek naar mensen in een stad/gemeenschap die iets voor elkaar weten te krijgen of daar net tegenaan zitten. Dat inspireert volgens mij betrokken burgers – en het ondersteunen van burgerschap is toch ook een belangrijke eigenschap van (lokale) media. Het gaat er dan om dat grijze lijntjes van verbinding, dus los van of naast de traditionele hiërarchische of formele lijnen, zichtbaar worden. Dat is online natuurlijk makkelijker te vinden dan offline. Maar wanneer een lokaal online medium het voor elkaar krijgt om ook de offline gemeenschapjes en grijze verbindingslijntjes zichtbaar te maken, heb je volgens mij echt goud in handen – zowel voor het medium, als voor de gemeenschap.

Ik denk dat de  berichten geschreven moeten worden met steeds een heel concreet doel voor ogen: na het lezen van dat bericht doet de lezer…. (vul maar in)  Eens kijken of je beweging kunt krijgen in de zwijgende meerderheid. Waarmee het hyperlokale medium een plek wordt voor mensen die er voor in zijn, zich op een of andere (grote of kleine) manier in te zetten voor hun hyperlokale omgeving. Zonder overigens heel soft daarover te doen – zie het meer zoals het jou nu ook verbaast dat je een artikel schrijft of vertelt waar je mee bezig bent, en allerlei mensen aanbieden te helpen, gewoon, omdat het lekker is om van waarde te kunnen zijn voor anderen. Ook en vooral zonder dat je meteen naar de overheid kijkt om dat voor je te regelen.

Ik heb in elk geval zelf veel opgestoken van David Cohn van spot.us, vond dat een spannend concept dat wellicht nog wel iets wordt ooit!

Dank Marije, heel zinvolle gedachten. Het zal wel zaak worden om een en ander in een houdbaar businessmodel te vervatten, want ja, zo zijn we dan ook wel weer: uiteindelijk moet er ook voor ons brood op de plank komen. Maar los daarvan geloof ik zeker dat een van de sleutels tot succes zal liggen in een onderlinge betrokkenheid. Hoe meer mensen bereid zijn een stap extra te zetten voor een gemeenschappelijk – hyperlokaal – doel, des te waardevoller het geheel kan worden.

En dat is precies wat ik de afgelopen tijd ben tegengekomen naar aanleiding van mijn oproep om mee te denken aan een netwerk van hyperlokale online platforms: een grote betrokkenheid om de nu nog embryonale ideeën een duwtje in de rug te geven. De komende dagen zal ik daar nog een paar voorbeelden van op dodebomen plaatsen. De oproep zelf blijft overigens gewoon staan: wie andere suggesties heeft, of wat wil toevoegen aan hetgeen Marije hierboven heeft gemeld, is van harte welkom. Dat kan in de comments hieronder of via de mail: info@dodebomen.nl.

(c) Lara-King

Direct na nieuwjaar begin ik officieel aan mijn nieuwe klus, het opzetten van een landelijk netwerk van hyperlokale online platforms. Tijd voor wat inleidende beschietingen. Allereerst in de vorm van een oproep.

In de voorbije twee weken hebben zich al de nodige mensen spontaan gemeld, omdat ze hun bijdrage wilden leveren aan het opstellen en verbeteren van het concept van het geplande hyperlokale netwerk. Dat was niet alleen verrassend voor mij, maar tegelijk ook het bewijs dat er meer mediamensen aanvoelen dat er iets gaat bewegen in dit deel van het speelveld.

Ik zal niet beweren dat alle heil in het hyperlokale zit, laat staan dat alle heil online ligt. Zeker niet nu ik nog aan mijn klus moet beginnen en al helemaal omdat er inmiddels genoeg voorbeelden zijn van hoe het niet moet, zowel in eigen land als daarbuiten. Bovendien lijkt de weg naar een vervangend business model voor de nieuwssector niet bepaald om de hoek te liggen. Kortom, problemen genoeg.

Maar een deel van het antwoord ligt wel degelijk hier. Voornamelijk om twee redenen: 1, er is geen platform dat beter aan de informatiebehoefte van ieder individu kan voldoen dan een hyperlokaal netwerk van betrokken makers en gebruikers. En 2, als sluitende businessmodellen ergens gedijen, is het wel in een omgeving van betrokken en specifiek aanspreekbare individuen.

Kortom, ik ben zeer optimistisch voor de komende tijd. Maar er is nog veel werk te verzetten. Vandaar mijn oproep, vooralsnog met één relatief eenvoudige vraag: waar moet een lokale informatieverzamelaar per se aan voldoen?

Reacties in de comments, of naar ons mailadres.

(c) WordCampNYC

Op deze plek houd ik me nu bijna een jaar bezig met het schemergebied tussen nu en straks, de overgangstijd waarin de klassieke, gedrukte media zich bevinden. In veel gevallen kwam ik daarbij tot de conclusie dat de online ontwikkelingen onstuitbaar zijn, maar wel dringend behoefte hebben aan een kloppend businessmodel. Vanaf nu mag ik zelf op zoek gaan naar dat model en het nog in de praktijk gaan brengen ook.

Per 1 januari ben ik namelijk verantwoordelijk voor de lokale online activiteiten van TMG. Daarmee sluit ik een hele mooie periode van vier jaar bij Sp!ts af. Een prachtkrant, een prachtbedrijf ook. Een genot om er gewerkt te hebben en voor mij persoonlijk de manier om journalistiek met ondernemerschap te leren combineren. Gelukkig weet ik dat de redactie in meer dan goede handen is bij mijn opvolger Willem Schouten.

Wat ga ik doen?

Telegraaf Media Nederland heeft op dit moment al een sterke lokale positie in de Randstad en wil die positie online uitbreiden om zo héél Nederland met een netwerk van online activiteiten te bereiken. Ik ga daarvoor in mijn nieuwe functie zorgen voor afstemming van de bestaande lokale online activiteiten van TMG, maar vooral ook nieuwe ontwikkelingen in gang zetten. Het is een totaal nieuwe functie, die in het leven is geroepen vanwege het toenemende belang van lokale online platforms. Ik ga me bezighouden met de content, de conceptontwikkeling en de strategie voor lokale online activiteiten.

Jullie horen nog van me!

Het Nederlandse krantenlandschap is vol afwisseling en kwaliteit. Betaald en gratis, links en rechts, gespecialiseerd en algemeen, scherp of genuanceerd. Er is keuze te over en de dagelijkse journalistieke hoogstandjes mogen er zijn.

Natuurlijk, soms gaat er wel eens wat fout en een enkele keer sneuvelt zelfs een editie of een titel. Maar dat is van alle tijden, net als de liefde en haat van de achterban, de abonnees. Tegen die achtergrond is de vraag of de papieren krant nog toekomst heeft, een vreemde. Maar schijn bedriegt. Een combinatie van technische innovaties (waar vooral de nieuwkomers van profiteerden), zwalkende concerns, veranderende voorkeuren van een jonge generatie en een zware economische crisis hebben ervoor gezorgd dat achter de prachtige façade het krantenhuis op instorten staat.

Sterker nog. Het is dat de krant, zeker voor een oudere generatie, zo diep in het leefpatroon zit ingebakken, want anders was het al lang voorbij geweest. Noch voor het laatste nieuws, noch voor de duiding ervan, noch voor de bredere geestelijke verrijking, noch voor de sociale binding is een dure krant nog echt nodig.

Sinds Schumpeter weten we dat creatieve vernietiging onderdeel is van een technologisch en economisch proces. De krantensector zit er middenin. Het heeft dan ook geen zin oude technieken (drukken op papier, verspreiden met vrachtwagens) met structurele subsidies kunstmatig in leven te houden, want ze worden uiteindelijk toch vernietigd door voortdurende innovaties.

Wel is het slim om vernieuwing een steuntje in de rug te geven. En dus zouden de 60 Plasterkjournalisten niet naar printmedia moeten gaan maar vooral naar kansrijke nieuwe online initiatieven. Juist dáár is immers nog een wereld te winnen op journalistiek terrein – en juist daar moeten we het in de toekomst van hebben.

Het zijn heftige tijden. Klassieke journalistieke bolwerken van de krantenuitgevers zien zichzelf in de knel tussen een krimpende (maar nog lucratieve) oude markt en de groeiende (maar qua omzet veel onzekerdere) nieuwe ontwikkelingen. Je kunt het ze bijna niet kwalijk nemen, maar in zo’n omgeving lijkt innovatie haast onmogelijk. En dus zal die vooral van nieuwe partijen, merken, activiteiten gaan komen.

Het goede nieuws is dat de journalistiek van deze “Schumpeteriaanse” omslag niet slechter hoeft te worden. Er komen open netwerken waar journalistieke informatie door eenlingen en organisaties wordt gedeeld en verrijkt. Via blogs, open docs, microblogs, wiki’s, noem maar op. Wat nu nog als overdrijving geldt (”als het belangrijk genoeg is, komt het nieuws wel naar mij toe”) is straks de regel: voor ieder die dat wil is op elk moment precies die informatie beschikbaar die bij hem past.

De tijd dat elke krant een totaalpakket leverde is binnenkort voorbij. Ontbundeling en gedeeltelijke herbundeling komen eraan. Thematisch, geografisch, of qua vorm, op alle mogelijke manieren ontstaan brokstukken die nooit “af” zijn zoals ze dat vroeger waren, altijd in ontwikkeling en daarmee hyperactueel. De journalistieke arbeid die eraan ten grondslag ligt is gebaseerd op de transparante kennis en vaardigheden van velen; consumenten en producenten zijn in elkaar verenigd en controleren elkaar tot op het bot.

Ja, het zal een chaos zijn, zeker voor de generatie die gewend was aan de orde van haar vertrouwde dagblad. Maar we gaan er onze weg weer in vinden. Dankzij een Google-achtige applicaties en dankzij sterke journalistieke ankers, de professionals die erin slagen uit hun journalistieke ivoren toren te stappen en samen met de “amateurs” aan de slag te gaan in het gedemocratiseerde speelveld.

Klassieke nieuwsorganisaties die inzien dat hun toegevoegde waarde is afgenomen, zullen zich in eerste instantie misschien slachtoffers voelen van de internettijd. Maar vervolgens ontstaat het inzicht dat er nieuwe waarde gecreëerd moet worden om bestaansrecht te houden. De hoogte van die waarde ligt in de mate waarin journalisten erin slagen de nieuwe sociale patronen van hun publiek in lijn te brengen met de communicatiebehoeften van partijen die daarop willen meeliften. Dat betekent dat een goede journalist zich nog steeds kan onderscheiden (en daarmee zijn individuele waarde kan bepalen) door het creëren van unieke en relevante brokken informatie, alleen zal hij zich veel meer rekenschap moet geven van de plek die hij daarbij wil innemen in de hele keten die het sociale speelveld bepaalt.

De krant als dagelijks eindproduct heeft zijn langste tijd gehad; de conversatie – waarbij de journalist een slimme positie tussen ontelbare zenders en ontvangers heeft ingenomen – is de kern van het nieuwe businessmodel.

Door Frank Volmer

Minister Plasterk suggereert dat hij de pers tegemoet komt maar draait vervolgens vakkundig commerciële media de nek om met vertraging en slecht beleid. Het beleid van de minister loopt structureel 20 jaar achter. De Minister blijft denken in kranten, radio, tv, internet en mobiel en laat niet merken iets te begrijpen van de samenhang en de wijze waarop de mediaconsumptie van het publiek zich ontwikkelt.

De problematiek gaat niet over kranten of de pers. Het gaat om journalistiek en de behoefte van mensen aan informatie, nieuws, opinie, duiding en achtergronden. En die behoefte zal ook in de toekomst op verschillende manieren worden bevredigd. De bedrijven die dat nu doen met verschillende merken zullen met het gedrag van het publiek moeten meebewegen.

Er komt ooit een tijd dat kranten zoals we ze nu kennen niet meer bestaan. Er zijn al regionale kranten verdwenen. En dat is in beginsel niet erg. Als uitgevers de behoefte bij het publiek aan wat ze werkelijk doen, maar kunnen blijven invullen. Dat zal niet lukken als de Publieke Omroep, gefinancierd vanuit belastinggeld, met een alsmaar groeiend aanbod van websites, digitale themakanalen en mobiele applicaties, waarop door de Ster ook nog overal advertenties worden verkocht, ongebreideld blijft concurreren. Mensen kunnen een minuut tijd immers maar één keer besteden, net als adverteerders hun euro’s.

Verdienmodellen voor internetsites, iPhone-applicaties en themakanalen zijn allen fragiel. Ondertussen lanceren de omroepen de ene website na de ander. Joop.nl moet gaan concurreren met bestaande of geplande progressieve weblogs, met onjo.nl heeft de publieke omroep een platform voor onderzoeksjournalistiek. Het zijn maar twee voorbeelden van het groeiend aantal initiatieven die worden gefinancierd uit het miljard dat Plasterk er voor uittrekt. En hij weigert vooraf een impactanalyse te laten doen naar het effect van al deze initiatieven.

NPO-directeur Hagoort wil “de noodlijdende kranten graag tegemoet komen”. Mooi. We willen graag de technologie en het materiaal van de NPO gebruiken op onze sites. Dat is per slot van rekening al betaald uit belastingen. Het antwoord van Hagoort is dat we het materiaal onversneden mogen gebruiken mits er sterreclame omheen verkocht mag worden. Maar hoe had hij dan gedacht dat wij daar aan kunnen verdienen?

De publieke omroep zegt nu eindelijk de programmagegevens per week te willen leveren tegen redelijke voorwaarden. Nu betalen de kranten samen al circa 250.000 euro per jaar voor de gegevens op 24-uurs basis. Eenmaal per week leveren moet voordeliger zijn dan dagelijks, dus onder dat bedrag zullen we moeten uitkomen. Of zou de prijs moeten samenhangen met een geprognosticeerd verlies op inkomsten bij de bestaande programmabladen? Als dat laatste het geval is dan zouden uitgevers moeten betalen voor het jarenlang voortduren van een misstand.

Waarom gaat hij niet terug naar de basis? Waarom wordt niet eerst de vraag gesteld wat precies de functies zijn van een publieke omroep? Ooit is zij ontstaan om de schaarste in de ether te regulieren. Van die schaarste is steeds minder sprake. Daar hoort een overheid op te anticiperen door vooraf vast te stellen of belang van een initiatief van de PO opweegt tegen de schade die in de private markt ontstaat. In vrijwel alle andere sectoren zien we een overheid die een stapje terug doet maar als het gaat om de media zien we dat de overheid steeds minder ruimte laat voor commercieel initiatief. Uiteindelijk leidt dat tot een vermindering van privaat gefinancierde journalistiek en daarmee tot minder controle op de publieke en private macht. En het klinkt zwaar, maar dat ondergraaft uiteindelijk het functioneren van een gezonde samenleving.