Zie filmpje:

Boston Globe Tailors Print Edition For Three Remaining Subscribers

De hele twintigste eeuw – de periode van de massacommunicatie – kenden we een simpele tweedeling. Aan de ene kant de professional in zijn burcht die van alle markten thuis moest zijn en één keer per 24 uur het bewijs leverde van zijn oneindige wijsheid, aan de andere kant de consument die dit alles zo’n zes keer per week in grote dankbaarheid mocht ervaren.

Nu is er geen reden meer voor zo’n opsplitsing. Dankzij technologische en maatschappelijke ontwikkelingen is letterlijk iedereen uitgever geworden en kan er dus een vruchtbare symbiose ontstaan tussen de werelden die voorheen zo gescheiden waren. Als de vaardigheden van de journalist gecombineerd worden met de kennis van het (voormalige) publiek leidt dat onherroepelijk tot een betere informatievoorziening.

Ben ik te optimistisch? Misschien, de praktijk zal het leren. Maar wie de kansen niet ziet, houdt bewust deuren gesloten. En blijft hangen in een wereld die gedoemd is verder af te brokkelen.

Not Wrong For Long. Inderdaad, dankzij het internet kan kennis beter gedeeld worden en als journalisten begrijpen dat hun rol daarbij verschuift van die van zender naar die van organisator, kunnen we nog veel moois verwachten. Misschien moeten we aan het tegeltje op de redactie van de Washington Post zelfs nog een spreuk toevoegen: “What’s Right is In Site”.

Met Fast Flip is – in plaats van de kop en de eerste regels van een artikel – de betreffende webpagina zelf direct zichtbaar. Dat zou het, volgens Google, makkelijker moeten maken tussen de pagina’s te ’bladeren’. Vooralsnog is de service alleen via de Amerikaanse versie van Google Labs bereikbaar en bevat ze slechts Engelstalige inhoud. Google wil daarmee eerst uitgebreid gaan testen, voordat een uitrol naar Europa wordt overwogen. Behalve op vaste werkplekken is Fast Flip ook op de mobiele platforms van iPhone en Android te bekijken.

Google-woordvoerder Josh Cohen denkt dat gebruikers met Fast Flip veel makkelijker nieuwe informatie kunnen ontdekken en online kunnen lezen. „Fast Flip combineert het beste van online en print. Het geeft je de mogelijkheid door artikelen te bladeren zoals je dat ook in een fysiek tijdschrift doet. Maar het heeft de voordelen van online omdat je keuzes kunt maken op verschillende niveaus: soorten artikelen, alle artikelen van één merk, of op basis van meer specifieke zoekvragen. Dat kan een gewoon tijdschrift natuurlijk niet.”

Google voert momenteel zowel in de VS als in Europa een verbeten strijd met krantenuitgevers. Kern van het probleem, aldus de uitgevers, is dat Google News hun informatie verzamelt en een link daarvan opnieuw verspreidt, als ware het een nieuwe uitgave. Volgens de uitgevers parasiteert Google daarmee op de energie die uitgevers met hun vaak dure redacties steken in het creëren van originele content. Google daarentegen zegt dat het de internetgebruikers slechts helpt om iets te vinden waarnaar ze zoeken. Bovendien profiteren de uitgevers volgens Google mee door de grote toename van het bezoek aan hun websites die Google News hen oplevert.

Volgens Cohen zijn enkele grote Amerikaanse uitgevers nauw betrokken geweest bij de ontwikkeling van Google Fast Flip. Enkele tientallen merken, waaronder Newsweek, de Washington Post en de New York Times doen in elk geval mee. Ook Google News ontwikkelaar Krishna Bharat heeft hoge verwachtingen. „De uitgeverswereld kent veel uitdagingen en er is geen ei van Columbus. Maar wij zijn ervan overtuigd dat als we lezers aanzetten méér te gaan lezen, dat een deel van de oplossing kan vormen.”

Cohen ontkent dat Fast Flip een poging is om de uitgevers te vriend te houden. „Onze motivatie ligt puur en alleen in het vinden van nieuwe, betere manieren om informatie online te consumeren. Er is nog veel ruimte voor innovatie op dat vlak en wij zijn daar intensief mee bezig.”

De uitgevers krijgen, net als bij sommige andere Google-activiteiten, een deel van de advertentie-inkomsten die via Fast Flip binnenkomen. Recent is er ook contact geweest tussen de grote Amerikaanse uitgevers en Google over een manier om centraal, via Google, geld te vragen voor online aangeboden nieuws van de grote klassieke uitgevers. Cohen zegt dat er geen verband is tussen beide initiatieven. „Het enige is dat beide ontwikkelingen de uitgevers kunnen helpen, maar ze staan verder helemaal los van elkaar.”

Zelfs als Google zegt dat Fast Flip in samenwerking met grote uitgeverijen als New York Times en Washington Post is ontwikkeld, zullen sommigen niet blij worden van wat ze zien. Want hoe dan ook wordt er weer wat meer originele inhoud via Google verspreid: eerst een kop en een paar regels tekst, nu een screenshot van een pagina met soms zelfs leesbare artikelen daarop. Afhankelijk van hoe web-savvy een uitgever wil zijn, zal deze daarover ofwel heel boos worden, ofwel direct de ontwerpafdeling een nieuw, op Fast Flip gebaseerde layout laten ontwerpen. Maar hoe dan ook is het wederom Google die de koers bepaalt en moeten de uitgevers reageren – net nu de sector zo op zoek is naar een eigen beslissende stap vooruit.

Chris Anderson beschrijft in Free vrij gedetailleerd hoe de platenindustrie midden vorige eeuw haar strijd met de radiostations verloor.  Volgens hem probeerde de American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) eerst om royalties van 5 procent op alle reclame-inkomsten van het radiostation te claimen, verbood vervolgens het uitzenden van op plaat gezette muziek om tenslotte te verzanden in de ene rechtzaak na de andere.

En alles tevergeefs. Ironisch genoeg bleken de artiesten – voor wie de ASCAP dit alles toch aan het doen was - er helemaal niet slechter van te worden. Integendeel. Juist omdat hun muziek werd uitgezonden, kregen ze een geweldig marketinginstrument gratis en voor niks in de schoot geworpen. Het netto resultaat: hun inkomsten uit platenverkoop en concerten namen flink toe.

Dus ondanks ASCAPs vrees en een stroom van dreigementen werd de muziekindustrie alles behalve ondermijnd door de radio. Het nieuwe medium hielp de industrie juist verder op weg. Tegenwoordig is de muziekindustrie verder aan het experimenteren met gratis modellen. Zo wijst Anderson er op dat een band als Radiohead twee jaar geleden gemiddeld 6 dollar per album ontving voor de gratis aangeboden cd In Rainbows. Fans konden de muziek downloaden en een zelf gekozen bedrag (of niets dus) overmaken aan de band. Ze deden dat massaal. Daar bovenop scoorde Radiohead beter dan ooit met hun concerttour, met een premium cd-box en met het album zelf, dat na enige tijd ook gewoon als cd te verkrijgen was.

Nu is Radiohead geen gemiddelde band (heb ik ook met eigen ogen kunnen constateren toen ze vorig jaar in het Westerpark optraden) en zal dit model niet voor iedere beginnende groep muzikanten zijn weggelegd. Maar toch: soms kan gratis wel degelijk een hoop waard zijn.

Is de situatie in de nieuwsindustrie vergelijkbaar met die in de muziekbranche? En zo ja, hoe slim zou het dan zijn voor organisaties als de World Association of Newspapers (WAN/IFRA), het American Press Institute (API) of onze eigen NDP om anders te handelen dan ASCAP destijds deed? Of is het tegendeel waar en heeft True/Slant-blogger Jamie Malanowski gelijk als hij juist pleit voor veel strengere wetgeving om de contentpiraten en aggregatieprofiteurs de loef af te steken?

Er zijn  in elk geval enkele opvallende overeenkomsten tussen beide sectoren. En als je “radio” vervangt door de nieuwsaggregatiediensten op internet (aangevoerd door Google News), dan wordt de gelijkenis plots heel helder. WAN/IFRA, API, NDP en de meeste andere uitgeversorganisaties in de westerse wereld hebben recent allemaal juist die dingen gedaan (of in elk geval geprobeerd) die de ASCAP helemaal niets opleverden.  Ze willen geld voor de artikelen van hun leden op Google News, ze willen Google verbieden hun content te gebruiken en ze willen Google vervolgen.

Tsja.

Volgens Malanowski (die daarvoor New York Times en Washington Post citeert) is dat precies wat de grote uitgevers ook moeten doen: “It’s time the freeloaders started paying. It’s time the thieves were run out of town.” Ik geloof er eerlijk gezegd helemaal niks van. Natuurlijk zijn er dieven in de stad, maar de meeste aggregatiediensten houden zich keurig aan de wet. Uitgevers zouden met dit gegeven moeten leren leven. Ze doen er dan ook beter aan om verder na te denken over manieren om juist goed gebruik te maken van Google en de rest. Om hun kracht niet te criminaliseren maar in te zetten als een gratis marketingmiddel dat prima past in hun eigen zoektocht naar nieuw verkeer en extra geld. Precies zoals muzikanten uiteindelijk hebben geleerd de kracht van radio aan te wenden voor hun eigen succes en zoals ook zij nu datzelfde met internet moeten doen.

Morgen een blik op Chris Andersons visie op piraterij en de consequenties daarvan voor de nieuwsindustrie.

Deze serie verscheen eerder op True/Slant.

Deze serie stond eerder op True/Slant.

Vooropgesteld: Chris Anderson focuste natuurlijk niet exclusief op de nieuwsindustrie. Maar hij gaf haar wel de nodige aandacht en los daarvan, veel van wat hij zegt is er op van toepassing. We kijken de komende dagen naar de volgende thema’s:

- lessen uit de muziekindustrie
- piraterij
- micropayments
- de zorgen van Google
- professionals en amateurs op het journalistieke speelveld
- generatie Gratis

Maar we beginnen met het algemene bedrijfsmodel dat Anderson – hij geeft het zelf toe – heeft gejat van Limor Fried en Philip Torrone van Adafruit Industries. Het model bestaat uit vier stappen die, mits goed toegepast, succes kunnen brengen met Gratis.

1.bouw een gemeenschap (community) rondom gratis informatie en advies en richt je op één specifiek thema
2.laat de gemeenschap meebouwen en bied in ruil het ‘ruwe resultaat’ gratis aan
3.bied voor de mensen met meer geld dan tijd, vaardigheid of risicotolerantie, een gepolijste variant aan en laat daar dik voor betalen.
4.doe dit steeds opnieuw, waarbij een marge van zo’n 40% moet zorgen voor méér dan de dekking van de overige kosten.

AdaFruit ontwerpt en verkoopt electronica. Volgens Anderson vormden bovenstaande vier stappen de sleutel tot het succes van AdaFruit. Net zoals dat gold voor Anderson’s eigen bedrijf DIY Drones, beweert hij. Maar zou het ook kunnen werken voor pakweg de Volkskrant of de Telegraaf?

Natuurlijk, de Volkskrant en de Telegraaf hebben (net als de meeste andere belangrijke kranten) een grote gemeenschap achter zich – de abonnees. Maar die gemeenschap is alles behalve gericht op één specifiek thema, kranten zijn over het algemeen nog zeer divers van aard. Erger nog, de immense loyaliteit van deze gemeenschap wordt slechts mondjesmaat ingezet om de kwaliteit van het bestaande product verder te verbeteren.

En toch is er een vertaling van AdaFruits vier stappen mogelijk:

1.bouw een (online) gemeenschap rondom gratis, betrouwbare en nuttige informatie en richt je daarbij op nieuwsgerelateerde thema’s
2.verbeter, met de hulp van je gemeenschap, de inhoud en ontwerp bijpassende producten die de mensen graag willen hebben (zoals een krant of tijdschrift) en bied in ruil het ‘ruwe resultaat’ gratis aan
3.bied voor de mensen met meer geld dan tijd, vaardigheid of risicotolerantie, de gepolijste variant aan (de krant, het tijdschrift, de uitgebreide site) en laat daar dik voor betalen.
4.doe dit steeds opnieuw, waarbij een marge van zo’n 40% moet zorgen voor méér dan de dekking van de overige kosten.

Toegegeven: het is een ruwe diamant, er is nog veel schaafwerk nodig, maar als concept lijkt het toch zo gek nog niet. Zoals altijd is het voor nieuwkomers veel makkelijker om zo iets neer te zetten dan voor klassieke spelers als Volkskrant en Telegraaf. Maar toch, beter nu een aantrekkelijke maar onzekere strategie proberen te integreren in je bestaande business, dan je te realiseren dat je dat had moeten doen als het te laat is.

Morgen een blik op de lessen die de nieuwsindustrie zou kunnen trekken uit Andersons opmerkingen over de muziekindustrie.

Kijk hier voor de hele serie op True/Slant.